Kendi içinizdeki çelişkileri nasıl çözümlersiniz?

Buna sebep olan şey, tamamen kaybettiğimi sandığım duygularımın son çırpınışları..
Yapmam dersin, güvenemem dersin; benzer hataları tekrarlayamam, ağzım yandı bir kere dersin.
Ama oluyor ya işte.
İhtimal veriyorsun, "belki" diyorsun.
O zaman bu duygular, kül olduğunu sandığın bu hisler yüz buluyor işte.
Pişman etmen de uzun sürmüyor bunları.
Kısa zamanda görüyorsun haklı olduğunu, mantığının bu savaşı tekrardan kazandığını.
Özetle, bir şey yapmıyorum..
Sadece bekliyorum, tanımaya devam ediyorum karşımdaki insanı.
Bu yeni insanın şereften yoksun, rezil ve iğrenç biri olduğunu gördüğünde de "pardon" diyor, sönüyor tekrardan kalbimdeki alev.

öncelikle şunu belirtmek istiyorum; Bu çok karmaşık bir soru fakat Kendi içimdeki bir çelişkiyi çözdüğümde kendimi daha fazla tanımış oluyorum.

bunu basit bir örnekle açıklamak isterim; ben her ne kadar; "o kızdan hoşlanmıyorum desem" de, onunla zaman geçirmeye çalışıyor ve onun etrafında olmak istiyorsam 2 şeyi kabul ediyorum.

1. ben o kızı seviyorum,
2. elde etmem için gerekeni yapmam gerektiği.

Buluyorum bazen. Ama kendimce artılarını eksilerini çıkartıyorum ve doğru ya da yanlış bir karar veriyorum sonunda. Yoksa çok yoruyor belirsizlik beni hiç sevmiyorum böyle bir durumda kalmayı.

Çelişkiler matematik değil ki çözümleyeyim.