Kendimi ezik ve gereksiz hissediyorum. Bundan nasıl kurtulurum?

Merhaba, yakın bir zamanda benzer bir soruda başka bir arkadaşımıza görüşlerimle yardımcı olmaya, fikirlerimi belirtmeye çalışmıştım. Onun linkini de sizlerle paylaşırım yani belki size de faydası olur. Fakat benim ondan önce sizin özelinizde de söyleyeceğim şeyler var elbette. Dediklerinizden yola çıkarak gitmek istiyorum.

Mesela "Hiç bir zaman ciddiye alınmadım evde en küçük olduğum için bi köşeye atıldım kendi kendime yaşadım ne okulumla ne başka bişeyimle ilgilenildi hep küçük değersiz görüldüm." demişsiniz. Evet, benim de bu tarz bir sıkıntım oldu. Babam hiçbir veli toplantıma katılmadı. Hasta olduğumda benimle doktora gelmedi. Çocukken bu değer görmeme daha fazla oluyordu. Halen de en küçük ben olduğum için çoğu fikrim es geçilir ama bu beni değersiz kılmaz. Siz yeter ki doğru yaptığınızdan, mantıklı düşündüğünüzden veya doğru yolda gittiğinizden emin olun yeterli. Başkalarından takdir görmeye ihtiyacınız yok.

" İlkokulumda öğretmenlerim de çok onurumu kırdılar benim kendime güvenim asla gelmedi. Tanıştığım, beni tanıyan insanlar konuşma tarzımdan kişiliğimden vb. zeki biri olduğumu söylerler ama ben kendimi çok aptal hissediyorum. Hep özgürdüm maddi durumumuz, hayatım okulumdakilerden çok daha iyiydi hatta ama ben sebepsizce onların hayatını kıskandırdım çocukluğumdan beri mutsuz oldum, onların çok mutlu olduğunu düşünürdüm." İnanın çok ama çok benzerlerini ben de yaşadım. İlkokulda öğretmenler bakımından şansım gülmedi. Sanki başkalarının yaşadığı hayat, manevi açıdan çok daha güzel görünüyordu ama şöyle bir şey de var. Çoğunun ilişkilerinin büyüdükten sonra sahte olduklarını anladım ve o sahteliktense yalnızlığı tercih ettim. Hiçbir zaman da pişman olmadım. Siz de pişman olmayın o yüzden.

Son olarak, "Hiçbir şey yapmaya hevesim yok hiçbir şeye cesaretim yok asla risk alamıyorum her şeyi garantiye alma çabasındayım yks sınavıma çalışmam gerek ama asla başarıcamı hissetmediğim için çalışma isteğim gelmiyor psikoloğa gitmeli miyim onu bile bilmiyorum sanki dünyanın en gereksiz insanı olarak doğmuşum inanın ki ilgi toplamak için yazmıyorum ne yapmam gerektiğini ne yapacağımı hiç bilmiyorum çok stresliyim annem sürekli oyun oynadığım için ona yardım etmediğim için beni aşağılıyor benim tembelliğimi beceriksizliğimi oğlan çocuklarına benzetiyor zamanında bu halime yardımcı bile olmaya çalıştı düzelmiyor çok tembelim hayatım kayıyor." demişsiniz. Hayır, işte eğer kendinizi bırakırsanız zaten şimdi sınava girmeden veya hayata adım atmadan şimdiden kaybettiniz demektir. Asıl olay pes etmemekle ilgili tamamen. Asla başaramam diye düşünmektense "elimden geldiği kadar son ana kadar mücadele etmeliyim." düşüncesi size daha çok yarar sağlar. Her şeyin telafisi olur. Sınava gerekirse tekrar girersiniz telafi olur ama bu gençliğiniz, bu yaşlarınız bir daha gelmeyecek. Hayatta geçen 1 saniye öncesi dahi geri gelmeyecek. O yüzden her anınızı mutlu olarak geçirin. Bir sorun varsa bunu konuşarak halletmeye çalışın. Ailenizle olan iletişimi elinizden geldiği kadar güçlü tutmaya çalışın ama bütün bu yaptıklarınıza rağmen olmuyorsa da, dediğim gibi bu sizi değersiz kılmaz. Şimdi harekete geçme ve pes etmeme zamanı! Dediğim linki de sizlerle paylaşayım. Her şeyin gönlünüzce olması dileğiyle...

Berbat bir insan olmaktan nasıl kurtulurum?