Peki ya sen, sen ne kadar kayboldun?

Nasıl bir rüyaydı, eğer çok özel değilse?

Keşke anlatabilseydim ama çok sarhoştum daha 19 yaşındaydım kötü bir semtte büyüdük illegal bir iş öncesi oldu bunlar kötü bir arkadaş ortamı yaşamadığım bir şey kalmadı.

Anladım dostum, teşekkürler görüşün için. Umarım her şey gönlünce olur.

Amin cümlemize.

Teşekkür ederim dostum, seni yeniden üzmek istemezdim :/ Neler okudun ve hangi acı gerçeği öğrendin merak ettim birazcık. Anlatma şansın var mıdır?

sen de kitaplarla iç içe bir dönem geçirmişsin. Herkes okuduklarından ihtiyacı olanı çıkarır ya. benim ihtiyacım, anlam arayışı üzerindeydi. Çünkü her şeyin anlamsızlaştığını, değersizleştiğini düşünüyordum. her kavram bayağılaşmış, her fikir için birileri kutuplaşmış, herkes savunduğu değer yargıları için kendinden olmayana nefret saçıyor, ölülerinin sayısını bile yarıştırıyor. Kaldı ki inanç mevzusuna giriş yapmamla, sonrasında inançsızlığa kaymamla anlam arayışı daha da arttı.
İnançsızlığın yoksunluk evresinde de yalnızlık, soyutlanma, inancı sorgulama sürecinin getirdiği uzun azap veren hisler de üzerine binince tamamen kendi içime doğru yolculuğa çıkmam zarurileşti. Sonunda doğru ya da yanlış da olsa anladım ki; bu kainata, evrene anlam veren şey, benim zihnim senin bilincin. Çünkü düşünebilen, yargılayabilen, bir değer yargısına, ideolojiye, fikre, anlam veren zaten benim, bilinç olmasa ne bu dünyanın ne de bu kargaşanın anlamı yok. Benden önceki yaşamışların da davalarını güdemem. çünkü içimi birilerinden nefret etmekle doldurarak ölmek istemiyorum. Huzur, insanlık, sevgi, arkadaşça ilişkiler istiyorum. Bu yüzden genelde felsefe üzerine yoğunlaşsam da felsefe dışındaki eserlerde de ihtiyacım olan cümleleri hissettim. Artık bir noktadan sonra varoluşsal sancının dibine demirlerken, aşılması gereken bir eşikte olduğumu varsayıp oradan zor da olsa sıyrıldım. Şimdi anlamsızlaşma halen var olsa da bunun "farkında olmanın özgürlüğünü kafamda hissediyorum". Düşünsel özgürlük daha sonra acı da verse bunu kanıksadım. Ama sen biraz kaşıyınca açıldı :D

Durumu çok güzel özetlemişsin tebrikler :) Yazında kendimi gördüm adeta. Ben de senin gibi bir dönem kitaplara çok sardım. Müslüman bir ailede yetişmeme rağmen çok farklı görüşlerde kitaplar okuyup, günümüz sosyal medyası aracılığıyla çok farklı fikirleri görme şansı yakaladım. Benim ihtiyacım da anlamdı. Kendimi hiçbir zaman dünyanın akışına bırakamamış, hep bir yandan dini ve yaşama amacımı sorgulamıştım. Yolumu aramak için çıktığım bu yolda aşağı yukarı seninle aynı şeylerle karşılaştım. Herkes bir şeye inanıyordu ve bundan oldukça emindi. Ateist biri dinleri aptalca ya da toplumu kontrol altına alan sistemler olarak görüyordu. Bir müslüman ise hayatını müthiş bir anlama bağlamıştı. Tüm bu çerçevelerin dışında kalan insanlar haksızdı. Üstelik her çerçeve içerisinde iyi, kötü, güzel, çirkin, zengin, fakir insanlar vardı. Düşüncelerim değişti. Hangi çerçevede olduğumuzun bir önemi olmadığını, herkese göre anlamın farklı olduğunu düşünmeye başladım. Fakat bu görüş çok fazla tesir etmedi bana. İçten içe doğrunun tek olduğunu hissediyordum. Tek bir doğru ve geriye kalanlar tamamiyle olmasa bile kısmen yanlış. Yani anlayacağın, başa döndüm. Bir adım bile atamadığımı düşündüm.

Şu an bulunduğum konumda yine anlamın tek olduğunu düşünüyorum. Senin gibi anlamsızlığı anlayıp onunla kucaklaşmaya çalışmak çok zor geliyor açıkçası. Bana azap veriyor. Hayatımı kaybolmuş şekilde geçirdiğim her gün acı içinde hissediyorum. Çünkü kim olduğumu bilmiyorum. Bu çok acı bir şey.