“Artık duymak istemiyorum” dediğiniz sözler, nasihatler, şarkılar var mı?

Detayda verilen sözlere bakınca aslında onların bir dostun söyleyeceği şeyler olmadığı açıkça ortada.
Çünkü dost dediğin, derdinle dertlenir, acınla hüzünlenir ve imtihanında eşlik edip seni asla yalnız bırakmaz.

Siz kendinizi anlattıktan sonra, üstüne yalnızca "boşver, üzülme, takma" gibi lakırdılar ediyorsa zaten çoktan maksadını belli etmiştir. Zira halinizle hallenmeyen insanların söyleyecekleri bunlar. Bu sözleri ile, size aslında pek te zor şeyler yaşamadığınızı dile getirip, imtihanınızı küçümsemek isterler..

Dost denemeyecek insanın da sözleri pek anlamlı kalmıyor doğrusu.
Artık takmamanız gereken derdiniz değil, bunu söyleyen kişinin kendisi olduğunu biliyorsunuz.

Peki nedir bizim duymak istemediğimiz?

*Nefsine köle olmuşlar ve dahi nefsine zulmedenler için bu açıktır.
Onlar nefsine ağır gelen şeyi duymazlar.
Allah nuruyla bakıyor denilen müminin hikmet dolu sözlerinden nasiplenemezler..

Kendilerine bir nasihat yapılsa dahi, onu görmezden gelip geliştirir ve hatta kişiyi bundan men edercesine aşağılar vaziyete getirirler..

*Kalbine muttali olanlar için ise bir söz ne kadar haktan ve adaletten uzaksa o denli ondan hoşnut olunmaz..

Bir gerçeği zedeleyen, bir kimseyi hakir gören, dine halel getiren, her gaflet sözüne kapalıdır.

Ancak bunların da bir sebebe dair olduğunu bilerek sabır gösterir. Fevri davranışlar sergilemez. Öfkesini zapteder ve merhametle yaklaşır kişiye.

Zira ayette şöyle buyrulur,
"Rahmân’ın kulları, yeryüzünde vakar ve tevazu ile yürüyen kimselerdir. Cahiller onlara laf attıkları zaman, “selâm!” der (geçer) ler."
(Furkân Suresi 63. Ayet)

Hal böyleyken bize düşen bu kişiyi hatasından döndürmek, buna muvaffak olunmuyorsa da selam üzere olup, tevazuyla (yüz çevirip) uzaklaşmaktır.

Yoksa düşeceğimiz tartışma yolu bize musibet kapısını aralamış demektir;
"... Allah bir kula da şer murad ederse, onun güzel ve iyi işlerini emanete ehil olmayan kimselere rastlatır.”
(Deylemi, 1/242)
[Daha önce okuduğum ve hatırımda kalan, "Allah bir kulu hakkında şer murad ederse ona tartışma yolunu açar." rivayetini bulamadığım için bu hadisi eklemek zorunda kaldım.]

Muhatap olduğumuz insanlar, sözleri kıymete binmeyecek kadar uzaksa dünyamızdan, önce kendimizi sorgulamak gerekir.
"O kişinin bunu söylemesinde neden buna müdahil olmadım? Neden buna izin verecek kadar samimi oldum?"

Yok hayır, elbette ki kıymet verdiğim bir insan derseniz bu iş tamamen değişir. Zira söylenen ve hoşunuza gitmeyen sözden, "Artık bunu duymak istemiyorum" gibi kırıcı bir üslupla bahsedemezsiniz.
Çünkü şu da bir gerçektir ki;
Ebû Saîd (r. a.)’den; Resûlullâh (s. a. s.) şöyle buyurmuştur:
“Sürçmesiz halîm, tecrübesiz hakîm olmaz.”
(Tirmizî, Birr, 86, IV, 379)


O yüzden en güzel yol onu kaybetmek yerine kazanmak olur..
Bir hata yüzünden, hoşunuza gidecek onlarca, yüzlerce haslete sahip dostunuzu, kıymet verdiğiniz birini kaybedemezsiniz..

Dileyenlerin bakabilmesi için not düşüyorum,
"Tecrübeden geçmemiş sabırlı kimse ve dili sürçmemiş âlim yoktur." Sözünün hâdis olma ihtimali ne kadar? Aslı nedir bilen var mı?
👆 Son bahsettiğim hadis için, ziyaret edebilirsiniz.

O gün bu rivayeti çok fazla araştırdığım için bendeki etkisi büyük.

#Selâmetle 🙂

Nasihatlere açığım. Rahatsızda olmam. Velev ki yaşı benden çok ufak olsun farketmez...
Ölçülü, saygılı ve üslublu olmak kaydıyla...

Duymak istemiyorum dediğim;
"Ben dediydim"
"Nasılsın" (samimi olmayıp ve laf olsun diye söyleyenler)
"Aşkım" (Gerçeği yansıtmayıp, yapmacık olanları)
...