Kendimi kötü hissediyorum 😐😐?

Öfke bana zarar veriyor. Anneme bağırdığm zaman Vijdan azabı çekiyorum. Yalnız bu hale gelmeme insanlar sebep oluyor yine. Mesela daha ilkokulda öğretmenlerimden haksız yere yediğim tokatlar, bazı şımarık arkadaşlarımın benimle alay etmeleri, babamın okul bahçesinde milletin içinde bana vurması vb. Bütün bunlar beni bu hale getirdi. Korkak güvensiz biri oldum 😐😐

Ben iyiydim aslında. Arkadaşlarım yetkililerim beni severler. Şimdi neyin nesi bu bunalımlar, nedir bu ağlama krizlerim bilmiyorum. Başım şiddetli ağrıyor iki gündür

Sabahları erken kalkmayı severim hafta sonu bile olsa. Son zamanlarda yerimden kalkmakta güçlük çekiyorum. Üzerimde ağırlık oluyor. Uyumak herşeyden kaçış gibi geliyor. Çalışmak istemiyorum. Pişmanlık olarak ise, yapma ne olur toparlan geleceğin mahvolacak gibi düşünceler geçiyor kafamdan.

Eskiden sebebi vardı. Ağır vardiyalı çağrı merkezinde çalışıyordum. Uzun zaman çalıştım. O dönem duygusal bir konuda moralim bozuktu mesela ağır depresyona gitmiştim. Sonradan toparlanmıştım. Aradan 6 yıl geçti. Çağrı merkezinde de değilim. Şu an evden çalışıyorum. Başka bölüme geçmek istiyorum ama cesaret edemiyorum. Bir şey beni durduruyor. Bu korkaklığım son birkaç gündür bende bunalıma dönüştü. Sinirli biri oldum. İş konusunda bile hevesim kaçtı.

Ben ezelden beri zaten çekingen bir tipim. Hiçbir zaman hakkımı arayamadım. İşyerinde iki yıl önce bölüm değiştirmek istedim gidemezsin dediler. Ama yakın zamanda bikaç kişi istediği bölümlere geçti. Gözümün önünde bu haksızlıklar olurken geçmişin birikimi sonucu iyice asabi biri oldum ve sadece aileme tepki gösterebiliyorum. Gidip yöneticimle konuşmak istiyorum yapamıyorum. Sürekli korkuyorum. Eskiden sert tepki almıştım çünkü. Son bir haftadır bunalıma girdim. Durup dururken ağlamalar, işimi rüyamda görmeler, geceleri uyku sorunları vb. İyice içime kapanmaya başladım.

Evet bir yıldır evden çalışıyorum. İşe gittim bir aya yakın geçen ay. Tekrar eve döndüm. Döndükten sonra iyice kötüleştim. İşe gittiğimde onlar gözümün önünde istediği yere geçtiler. Önce içimi hüzün kapladı. Git gide daha çok düşünmeye başladım. Bir ara umutlandım. Ama bir korku beni durduruyor. Hem yöneticimle konuşamama korkusu, konuşsam da gideceğim yerde zorluk çekme korkusu, ne tip insanlar çıkacak korkusu bütün bu düşünceler yüzünden kafayı yemek üzereyim. Surekli ağlıyorum. Korkaklığıma ağlıyorum.

Olur ben de uyumalıyım. Sabah erken kalkmak zorundayım. Akşam 18:00 de mesaim bitiyor. İyi geceler. Teşekkür ederim.

Burdayım ben

Hoşbulduk teşekkür ederim siz de hoşgeldiniz

Bugün çalıştım hep ama çalışmak zor geldi bana. Daha bir hafta öncesine kadar neşeli bir kızdım. Birden bire yaşayan ölüye döndüm. Akşam hep psikiyatri randevusu aradım bulamadım. Bulsaydım giderdim. Annem halimi gördükçe üzülüyor.

Ben birden neden böyle oldum anlamadım. Sadece bölüm değiştirme kararı aldım. Günlerce acaba nereye gitsem görüşsem diye düşündüm. Kararımı yöneticime nasıl açsam diye düşünürken bu hale geldim. Aniden bunalıma girdim. Daha ortada bişey yok üstelik. Bir de konuşsam mülakata çağırsalar ne hale gelirim düşünemiyorum.

İki yıldır aynı bölümdeyim. Operasyonel işlemler burası. Kalabalık bir ekip olarak çalışıyorum. Ama fena halde sıkıldım. Performans sistemi ile çalışıyoruz, kendimi yarış atı gibi hissediyorum. Bir yıldır evdeyim zaten. Burada kimse kalmak istemiyor. İmkanı olsa onlar da gidecek ama kolay kolay izin vermiyorlar.

Tüm birimler yoğun ama ben nereye kadar oparesyonda kalacağım? Burada baskı var. Ben baskı dolu bir ortamda çalışmak istemiyorum. Geçmişte de aynı kurumun çağrı merkezinde bulundum senelerce ağır vardiyalarda çalıştım. Gerçekten çok yoruldum. O dönemde psikiyatrist ağır değer teşhisi koymuştu. İlaç vermişti. Şimdi tıpkı o günkü halime döndüm. Tekrar mı etti nedir rahatsızlığım

Geleceğim için mecburum. Burada 7-8 yıldır çalışıyorum. O kadar sınava girdim kazandım. Çalışmzsam emekli olamam.

Yöneticmz başka yere gidecek iki üç ay sonra. Belki zorluk çıkarmaz ama benim enerjim düştü. Birden bire değiştim. Önce basit bir heyecan oluştu. Sonra üşüme titreme falan oldu bende. Baş ağrısı rüyalarımda hep işi görüyorum. Rüyamda bile huzur yok. Anneme sarılıp duruyorum.

Öyle oldu zaten. Yıllar önce ilaç içtim. İlacı bıraktım. Birim değiştirdim. Çok ani oldu bu değişim. Beklemediğim bir anda olmuştu. Zatrn benim hayatımda hep beklemediğim anda değişimler oluyor. Beklediğim zamanlar hiçbşşey olmuyor. O değişimden sonra hayata dönmüştüm. Şimdi o halim tekrarladı

Aile hayatım çok huzurlu değildi. Okul hayatımda öyle. Babam evde hep bağırırdı. Bikaç yıl biraz durgunlaşmaya başladı. Sinirlidir. Okul hayatım boyunca da şiddet vardı. İlkokuldan liseye kadar hep böyleydi.

Babamın da çocukluğu gençliği mutsuzdu. O da şiddet görmüş. Dışlanmış. Acısını bizden çıkardı. Bikaç yıl önce onu hastaneye yatırmıştk. Psikolojik tedavi görmüştü. Doktorlara kimse beni sevmiyor demiş. Ben de sonunda ona benzedim. Kardeşim benim zıttımdır. Hiçbir şeyi takmıyor. Hayatını yaşıyor. Evlendi. Bu evden gitti. Gayet girişkendir. Uzak bir ülkeden kızın birini aşık etti kendine ve buralara kadar getirdi mesela.

Kusura bakmayın internetim kopunca uyumaya gitmiştim. Bana yıldız deseniz de olur. Göbek adımdır. Bir şeyleri değiştirmek pek kolay değil. Hem benim ruhsal durumum var. Hem pandemi. İnsan içine çıkamıyoruz. İyice yabanileştim.

Bunca yıldır bu kurumda çalışarak adaletsizliği öğrendim. Torpilin kralını gördüm. Burada kimse mutlu olamaz. Yöneticilerin istediği gibi olmak zorundayız. Onlar ne derse doğrudur. İtiraz hakkımız yoktur. Yalakalık sistemiyle çalışan bir kurumda pek de istediğim yere gelebileceğimi sanmıyorum.

Bu durumda yöneticimle konuşmak neyi değiştirecek? Tanıdığın var mı diyecekler. Tamam vakit ayırdığınız için teşekkür ederiz diyip yollayacaklar.

Ama açık kadro var birkaç birimde. Başkaları kapacak. Ben de kalacağım olduğum yerde. Ama diyelim ki konuşacak cesareti buldum. Seçim de yapamıyorum. Ne istiyorsun deseler bir karar vermem gerekiyor. Gideceğim yerler tam olarak ne iş yapıyor onu da bilmiyorum. Evden araştırmak kolay olmuyor. Bilgi sahibi olmayınca mülakatta sorulacak sorulara verecek cevap bulmak da zor olur.

Ben bunu nasıl yeneceğim? Küçükken de böyleydim. Ama iş hayatına girince düzelmiştim. Şimdi neden böyle oldum bilmiyorum. Resmen tükenmiş bitmiş hissediyorum.

Her zaman mı yoksa sonradan mı oluştu bu durum?

Evinde sorunların var mı senin? Bizim gibilerin geçmişinde yaşadığı olumsuz durumlar ilerde bu hale getiriyor da bizi.