O kadar ruhum çökük ki dışardan yani ailem tarafından derdi tasası olmayan güçlü biri gibi görünüyorum bu aslında bir güç mü sizc?

ne yapılır bilmiyorum kendi kendimi oyalamaya çalışıyorum bi yandan şükret diyorum diğer yandan elimde değil

eskiden geceleri severdim demek ki o zaman huzurum yerindeymiş ben de aynıyım

aynennn içimde hep bi kaygı hali hakim

sanki beni anlattın şu an. bi yanım yok olmak istiyor gibi hissediyorum ama fark ediyorum ki öyle değil... güçlü olmak zorundayım geldiysem bu dünyaya savaşmak zorundayım. güçsüzlük bana göre değil gibi... ama işte o hali koruyamıyorum fark etmeden düşünüyorum kuyuya

*düşüyorum

aynen öyle tutunacak bir meselemiz yok en azından benim şu an yok. hedef koyayım kendime diyorum ertesi gün bırakıyorum fark etmiyorum bile nasıl bıraktığımı. hayata karışmamız lazım köşede oturmaktan herkes sıkılır.

asıl sorun da bu ya

aynen öyle böyle düşünüyorum tam da anlattığın gibi. o yüzden ne yapalım biliyo musun ne pahasına olursa olsun düşsek de düşecek gibi hissetsek de o adımı atalım. atmazsak yavaş yavaş eriyeceğiz

aynen bide hastalık girdi araya daha da kötü olduk. aslında bilmiyoruz insan her şeye alışır her şey geçer. mutsuzluğa bu içinde bulunduğumuz duruma alıştırdık kendimizi. güzel bir şeye adım atıp devam etsek ona da alışıcaz ve belki bu hallerimizden eser kalmıcak. bu hastalık gitse ahh

evet en çok bunu istiyorum ben de insanlara faydalı olmak hizmet etmek. inşallah yapabiliriz bunları.

çok sağolun ama ben inanıyorum siz de yapabilirsiniz özel bir karaktere sahipsiniz çünkü.

öyle gerçekten demekten kendini alamıyorum, benim erkek versiyonumsunuz resmen 😄 aynı hislere sahibiz. aynı yorgunluklar var. Rabbim yardımcımız olsun.

evet bazen düşünüyorum benimle aynı durumda olan hatta daha kötü durumda olan insanlar var keşke beraber olup birbirimize destek olabilsek. yani şu mana da bizi anlayan insanlar olduğunu bu durumun normal olduğunu, herkesin böyle hisler yaşayabilceğeni şu koca dünya da yalnız olmadığımız bilsek, destek olsak, büyütmesek içimizde.

öyle evet bu yüzden çocukluğumu çok özlüyorum çocukken çok cesur ümitvar biriydim. bi insan ömrü 25 bilemedin 30 yıl olsa az ve öz olsa yetermiş gibi. veya da benim gibi hayatı olanlara yeter. yaşamak konusunda doğuştan şanslı olanlar 100 yaşına da gelse mutlu. orası tartışılır.

inşallah bulabiliriz, sana bi kitap önermek istiyorum. adı şimdinin gücü- echart tolle yazarı. ben okuyunca umut dolmuştum. mucize gibi gi bi kitap. ben de pdf' i ver atmak isterdim ama burdan atılıyor mu bilmiyorum.

anlıyorum eğer gizliden çıkabilirseniz istek atıp mesaj yoluyla atabilirim