Yalnızım kimsesiz bir gecenin koynunda oyalanıyorum tek başıma oyalanıyorum Gecenin karanlığında gündüzün karanlığa saplanan noktasında, İn cin uykuda, yalnız iki yoldaş uyanık; Biri benim, biri de sessiz geceler.
Geceler, çilekeş yalnızların sevgilisi; Geceler, içimde yaşamış bir insandır. Geceler, duyulur, ses kesilince sesi; Geceler içimde kıvrılan bir lisandır.
Bana düşmez can vermek, yumuşak bir kucakta; Ben bu gecelerin emzirdiği çocuğum! Aman, sabah olmasın, bu karanlık oda da; Bu karanlık oda da bitmesin yolculuğum!
Ne sabahı göreyim, ne sabah görüneyim; Gündüzler size kalsın, verin karanlıkları! Islak bir yorgan gibi, sımsıkı bürüneyim; Örtün, üstüme örtün, serin karanlıkları.
Uzanıverse gövdem, taşlara boydan boya; Alsa buz gibi taşlar alnımdan bu ateşi. Dalıp, sokaklar kadar esrarlı bir uykuya, Ölse, Gecelerin kara sevdalı eşi...