Babamdan şiddet görüyorum?

Daha 19 yaşındayım artık küçük değilim biliyorum ama ben bu dünyada en yaşlı insanın yükünden daha ağır yük taşıyorum küçüklüğümden beri çalışıyorum şuana kadar birkez bile ailemden destek istemedim ben 12 yaşımda kendi yolumu kendim çizdim belkide sadece bunla kalsa başka hiç bişey umrumda olmazdı ama isterdimki bu kelimelerin ardından birde böyle olmasını isteyen zaten benim arkamda çok güçlü bir babam ve annem var demek ama ne yazıkki dayak yemekten ve ağlamaktan gözleri dünyanın ağırlığını taşıyan bi kızım. daha dün uyurken dövülerek sokağa atıldım. O gün artık ağlamıcaksın dedim kendi kendime tuttum o kadar zor tuttumki boğazlarım yanıyodu ne yapıcaksın dedim kendime işte atıldın sokaktasın kaçmayı Kendimi öldürmeyi çok denedim ama çok korkuyorum herşeyden o kadar çok korkuyorumki 5 yaşındaki çocuk kadar ürküyorum nedir beni bu kadar heşeyden korkutan nedir. Ney biliyomusunuz benim arkadaş gibi derdimi anlatacak korktuğumda sığınacak babam yok ama ben böylede güçlü olmayı öğreniyorum en baştada böyle değilmiydi kendi kendime yolumu çizmem gerekmiyomuydu. İşte gerekti hayatın ağlarıyla çırpınıyorum. Teşekkür ederim baba bana bu yoldan daha güçlü olmam gerektiğini öğrettiğin için ama bu yaptıkların inşallah öbür dünyada yanına kalmaz baba. Herneyse sokağa atıldım aklıma herşey geldi ama durdum düşündüm beni bi hayata zindan eden 2. Kişiden annemden gizlice eşyalarımı aldım nereye gidebilirdim kimsenin bu durumda olduğumu anlamayacağı arkadaşımmı hayır gidemezdim arkadaşlarım böyle bir durum olacağını hayal bide edemezler çünkü babamın ne kadar iyi bir insan olduğunu söylerim çünkü hep anlattığım gibi bir babam olsun istemişimdir. Kızına sarılan o*ros*pu demeyen sokağa atmayan kerhane orospuse demeyen. Neyse artık sığınmam gereken bir yer bulmam gerek kütüphane. Üniversiteye hazırlanıyorum tek sığınağım orası. Kitap okumak allahım sen ne güzel birşeysin öyle ömrümün her senesini keşke o yaprakların arasında geçirsem keşke eriyip bende o kitapların arasında bi sözcük olsam. Neden biliyomusunuz kitapların arasında 1 sözcük kadar değerim yok halbuki kitaplardaki her kelime ne kadar değerlidir bendemi hayatımı hikayemi kaleme alıp hayatla nasıl boğuştuğumu yazsam. Yazsam ama şuanki gibi duramam sanırım baksanıza şuraya sanki bir kitap yazdım bunun yazarı benim ama yazdıranı babam halbuki ben neyse çok özür dilerim bu kadar uzun yazdığım için ve şu an ağlamıyorum tam tersi gülüyorum ama boğazlarım yanıyo kahrolsun bizi bu duruma getiren insalar!