Konuşurken kendimi çok kasıyorum. Nasıl düzeltebilirim?

Insanlarla iletişimim iyi. Sadece çok konuşan biri değilim. Esprili de biriyim genel olarak. Ama ailemin ve akrabaların yanında konuşamıyorum. Hem konuşacak bir şey bulamıyorum hem de yanlış bir sey der miyim düşüncesi var. Rahat değilim.
Kafamda bir şey düşünürken de konuşamıyorum.
Ve şöyle de bir konu var. Mesela ailemle bir yere gittim. Normalde konuşacağım kişilerle ailem var diye konuşamıyorum. "Bizim yanımızda konuşmaz da başkasının yanında ne güzel konuşuyor " gibi dusunecekleri için.
Bilmiyorum yani ne yapacağım böyle

Aslında hiç konuşmuyor değiliz. Konuşuyoruz elimden geldiğince konuşmaya çalışıyorum çünkü annem ve babam bana her defasında "Konuşurken çok kasıldıgimi " söylüyor. Bu algıyı yıkmak için çok çaba gosteriyorum.
Ve evet âileme ve akrabalarıma karşı çoğunlukla.

Ailem beni çok fazla eleştirmedi ama çok fazla kıyasladı. Bana yönelik bir şey denmese de hep karşı tarafın daha iyi olduğunu söylediler.

Önemli mi önemsiz mı bilmiyorum ama ben her şeyi kafama takan biriyim. O yüzden kafam çok dalgın oluyor.

Evet Biliyorum teorikte ama uygulamada çok zayıfım. Engel olamıyorum.
Kısır bir döngü gibi işliyor beynim. Düşündükçe hata yapıyorum, hata yaptıkça düşünüyorum.
Başa nasıl çıkılır hicbir fikrim yok 😑

Kasıntı olduğumun farkında değilim. Onu annem ve babam söylüyor. Sessiz olduğumu biliyodum ama kendimi kastigimi düşünmüyordum.
Diğer konu ise evet umursamaz olamadığım için dikkatim çok dağınık.
Biraz daha kaygısız olmaya çalışacağım

Evet yanlış bir şey söylerim belki diye. Çünkü çok fazla ağzımın ayarı yok her detayı verebiliyorum.
Bir de geçmişte yaşadıklarımi unutmamışlardır diye düşündüğüm için konuşamıyorum çok fazla.

Aslında konuştuğum zaman çok iyi konuşurum. Ama karşımdaki kişinin benim hakkındaki düşüncelerine çok bağlı kalıyorum. O yüzden kendimi çok kasıyorum.
Her defasında tamam bu kez konuşacağım diyorum ama yüz yüze gelince sadece dinliyorum ya da tebessüm ediyorum

Genelde ben de öyleyim.