en son kendimden nefret etmekle meşguldüm. hala da meşgulüm. kendime vermem gereken değeri başkalarına heba edişimden, dünyada, insanlarda barınan karanlığının sebebini kendimde arayışımdan, iyilik saçmaya çalışır iken kendi iyiliğimden eksiltiyor oluşumdan. kendimi günden güne yok ettiğimi gördüğüm halde hiçbir şey yapmayışımdan.
Üşenirim sıkılırım takıntı yaptığım için kendime kızarım nefretim bile anlıktır gelip geçer. Birde üzerine acırım üzülürüm haline neden bunlar oldu neden nefret edilecek davranışları yaptı derim psikolojisi ne durumdaki böyle davrandı derim kayırırım. Sonra bi bakarım nefret gitmiş hiç olmuş o kişi soğumuşum bitirmişim içimde tüketmişim. En son bi söz söylenmişti çok içtendi yalan olduğunu öğrendiğimde bi nefret edesim geldi sonra geri gitti. Çünkü yalan olduğunu biliyordum. Bu yüzden nefret edecek kadar etkilemedi beni🤷♀️
En son iki yüzlülerden , yalancılardan, karaktersizlerden nefret ettim. Sonra da kendimden nefret ettim çünkü ben izin vermesem benım hayatıma girebilirler miydi? Hayır giremezlerdi. Onlara bu fırsatı veren benım. Önce kendime olan nefretimi dindirmem lazım.
Bizim sınıfta bi sınıf temsilcisi var ve her şeye burnunu sokuyoo. Temsilci dediğin öğrencilere yardımcı olmak ve öğrencilerle hocalar arasında iletişim baği olmak için vardır. Ama bu salak kendini bizden üstün gçrmek ve bize her şeyi söyleyebileceğini düşünerek temsilci olmuş sanki. Bide hep zayıfların üstüne oynuyo sıkıytsa bize gelsene ;) kendi kendime çok sinirleniyorum ve ondaan neffret ediyorum ama sonra geçşyo