Senelerdir evden hiç dışarı çıkmıyorum bu ileride sağlığımı olumsuz etkiler mi?

Psikolojik destek alınca ne olacak ki

Bu yaşıma kadar sorunlarımı istesemde aşamadım gençliğim böyle geçti gitti bu yaştan sonra da aşacağımı sanmıyorum maalesef artık çok geç

Ben kendime çok inandım 32 yaşına kadar hep düzelmek istedim çocukluğumdan belli böyleyim ama istesemde hiç açılamadım başaramadım maalesef hep içime kapanık yaşadım gençliğimi istemeyerek eve kapalı geçirdim istesemde dışarı çıkamıyorum alışamadım açılamadım bu yaştan sonra da imkansız geliyor bana

Bu sana herkese basit gelebilir herkesin kişiliği yaşam biçimi farklı ben çocukluğumdan belli utangaç çekingen içime kapanık sessiz asosyal biriyim bu benim kişilik yapımdan kaynaklı ve maalesef değişmiyor bu yaşıma kadar değişemedim çocukluğum ergenliğim gençliğim böyle geçti demekki değişemiyorum tamam belki çocukken falan destek alsaydım değişebilirdim düzelebilirdim ama bu yaştan sonra imkansız olduğunu biliyorum çünkü gençliğimi hiç yaşayamadım hayallerimi hiç gerçekleştiremedim hayatımı kazanamadım her yönden eksik geri yetersiz zayıf güçsüz kaldım yaşamayı beceremedim hayata uyumsuzum yaşıtlarım hep evlenmiş işinde gücünde ama ben çocuk kaldım ve bunun telafisi yok

Destek alacak imkanım hiç olmadı yeni zaman zaman düşündüm destek almayı ama olmadı yani sonuçta senelerdir bu durumdayım senelerdir evde bunalarak sıkılarak yaşıyorum hiç dışarı çıkmadan yıllarım geçti hayatımda hiç yaşanmış şeyler yok gençliğimin en güzel yaşları bomboş geçti tabii ki bu telafisi yok çocukluğumdan belli kendimi eksik yetersiz zayıf görüyorum çünkü gerçekten öyleyim hep diğer yaşıtlarımdan farklı biri oldum çekingen utangaç içime kapanık sessiz asosyal özgüvensiz yalnız uyumsuz bir şekilde yaşadım maalesef hâlâ aynıyım hatta zamanla daha da kapanık hale geldim bilmiyorum beklentim umudum çok azaldı benim cunki hayatı kaçırdım hayata geç kaldım kendimi her yönden eksik yetersiz zayıf güçsüz görüyorum

Peki teşekkür ederim ama destek alma konusunda imkanım yok maalesef

Sigortam yok yani ben hasta olunca bile hiç hastaneye gitmiyorum ki zaten utanırım çekinirim gidemem

Sadece ailem var ama ben kimseye açılamıyorum sadece burdan yazarak ifade ediyorum kendimi

Ailemde bıktı artık senelerdir kızıyorlar üzülüyorlar ama hâlâ aynıyım yaş geçiyor daha ortada hiçbir şey yok ailemde benim çalışmamı evlenmemi isterdi sonuçta

Kişisel gelişim kitapları videoları hiçbir şeye yaramıyor demekki kişilik değişmiyor sana basit gelebilir dışarı çıkmak sosyal olmak arkadaş edinmek ama bana imkansız geliyor yapamıyorum kendimi tanıyorum zaten ama zamanında aşmam lazımdı kendimi mesela ağaç yaşken eğilir gibi bir durum ben artık yaş değilim kurudum ve böyle kaldım

Evet öğrenmenin gelişmenin değişmenin yaşı yoktur ama bazı şeylerin de değişimi olmuyor maalesef ben kapanık bir insanım çocukluğumdan belli böyleyim bu yaşıma kadar istesemde açılamadım en genç yaşlarımda açılamadım bu yaştan sonra bana imkansız görünüyor açılabileceğimi düşünmüyorum

Sana bahane olarak görünebilir çünkü sen normal bir insansın kişiliklisin güçlüsün cesurun özgüvenlisin sosyalsin ama ben değilim ben çocukluğumu ergenliğimi gençliğimi istemeyerek kapanık geçirdim senelerdir bunalımdan çıkamıyorum hep mutsuz yalnız geçti hayatım senelerdir evden dışarı çıkamıyorum gençlere imrenerek yaşadım hep neyse ya beni kimse anlamıyor zaten boşver sağ ol yine de her şey için

Peki sen öyle diyorsan öyledir sağ ol