Neden sürekli kendimi sorguluyorum?

Nasıl düzeldi peki sorabilirmiyim?

16-17 yaşlarinda ben kelimenin tam anlamı m*ldim , konuşmayi bilmeyen , hocam benle konusurken yüzüne bile bakamayan, söyledigim seyleri kendim bile anlamadan konuşan biriydim , 1 tane arkadasim yoktu , beni gören yolunu degistiriyodu bana katlanmamak icin , yanlizlikla boguşuyodum resmen , iceriye kapandim bi dönem hic disari cikmadim , sonra eski cocukluk arkadaslarim beni her gordugunde gülerek ciddiyetsizce, niye yanimaza gelmiyon filan diyolardi , bu insanlarin ne kadar boş oldugunu farkettim , insanlar seni eleştirmiyor , herkes kendini düşünüyor gercekten sadece kendini düsünüyor, arkadaslık diye bisey yoktur, varsa hayatta guvendigin 1 2 dostun vardir onlarda yaninda utangac çekingen olmadigin insanlardir , her yerde seninle birlikte olan birisidir, ya da elestiriyor diyelim en fazla ne olcak? , bak yeminle eminimki benden daha sanslisin benim mahalledekilerin çoğu keko , hepsinin motoru var , benim kafa onlarla uyusmuyor zaten , önerim kick boksa veya başka bi spora yazil , ordan kafa dengi insan bulursun , ya da olmadi yks ye hazirlaniyorsan kütüphaneye git orda calis , arkadasin olmasa bile git , çünki insan icinde olmak özguvenini arttiracak , insanlarin seni onemsemedigini anlicaksin , eve kapanmak daha cok batmak demektir ,

Benim suanda samimi oldugum 2 arkadasim var gerisi boş benim icin

ÇOK TESEKKÜRLER