Nefes almak artık zor geliyor, bir şeyler söyleyin yeter?

kendinizi benim yerime koyarak okumanızı diliyorum. çocukluğumdan beridir babamın annemi aldatmasına hep şahit oldum. o kadının yatağına giderek olmasa da yazışmalarını sürekli görüyordum. babamın telefonundan oyun oynarken görüyordum kadınlarla aşkımlı konuşuyor. hiç kimseye söyleyemedim zaten korkak biriyim anneme gerektiğin de sarıldı gerektiğin de seni seviyorum dedi ama bunları yaparken benim aklımdan o kadınlarla olan konuşmaları geçiyordu bu benim hep midemi bulandırdı. zamanla bende cinsel fobi (çok detaylı anlatamam burada) denen şey oluştu. 18 yaşındayım ve evliliği tamamen uzaklaştırdım kendimden. sonra geçenlerde bir gün bana bir mesaj geldi. fake bir hesap babamla olan konuşmalarını sslemiş senin baban şöyle böyle kendine dikkat et sana bile yan gözle bakar gibisinden konuştu. iki tane ekran görüntüsü attı ve babam fake hesabın attığı nude karşısında gülen emoji göndermiş sonra da demiş ki neden farklı konulara giriyorsun. sonra ekran görüntüsünün içerisinde olmayan 2 tane fotoğraf gönderdi fake hesap dedi ki bunları önceden gönderdi bana. fotoğrafta bir erkek nudesi var ama o kişi babam değil. sonra fake hesap biraz sapıtmaya başlayınca şüphelendim dedim ki kurgu mu acaba? çünkü güya babam benim fotoğrafımı da ona göndermiş ve ben bununla birlikte oldum demiş, her şeyi bekliyorum bakın ama böyle demesini asla beklemem bilmiyorum artık güvenim yok ya. dünyam başıma yıkıldı. günde 5 vakit namaz kılıyor. anneme bir şey çaktırmadan dışarı çıktım gelmesini bekledim, geldi verdim eline telefonu konuşmaları okutturdum. ben böyle şey yapar mıyım size benim ki sadece lafta olur dedi. ne yaparsan yap umrumda değil ama annemi üzmeni istemiyorum dedim eve çıktım. 1 haftadır yüzünü göresim gelmiyor, o işten geliyor ben uyumaya gidiyorum. beni zorlayan bir diğer konu da yaklaşık 1 sene boyunca birine karşı platoniktim. bilenler bilir platoniklik ölümün yarısıdır. en yakın arkadaşımdı. babamdan çok ona güveniyordum. bir gün dayanamadım ve patladım arkadaşlığımızı bitirmek istedim o istemedi. her gün olan konuşmalarımız ayda birlere düştü. ben onu unutmaya odaklandım. yaklaşık 5 ay boyunca çok çektim çok ağladım ama şunu diyebildim unuttum diyemem ama üzerimde bir tesiri kalmadı. sonra hayatıma birisi girdi 2 ay önce. aşık değilim seviyorum diyebilirim. ve bana dokunan şey şu oldu; babamın olayını ona üstü kapalı bir şekilde anlattığımda kendimi iyi hissedebileceğim kadar bile bana destek olmadı ki kendisi benim için ağlayan birisi. şunu da ekleyeyim bir kaç haftadır ayrılmayı düşünüyorum. artık destek almaya başlayacağım. bugün "eskiden" paltonik olduğum kişi aradı ve destek alacağımı söylediğim de ne olduğunu sordu ve babamın olayını anlatıverdim. bana sevgilimden daha çok desteği oldu telefondan bile. destek alacağımı sevgilime söylediğimde ise bana dediği tek şey "hm geçmiş olsun" oldu. çok zoruma gidiyor artık aldığım her nefes bana batıyor zaten hassas bir kalbe sahibim. sizler olsanız benim durumum da ne yapardınız?