Annem bana çok kötü davranıyor. Yardımcı olurmusunuz?

Ben düpedüz bir yalancıyım...
Ne dersem yalan , ne anlatsam boş veya ters...
Niye Annem bana inanmıyor, bir kez olsun ya ben çok mu istiyorum? Benim 3 tane abim var ve niye 4. Erkek olarak bu dünyaya gelmedkm diye her günümü lanetliyorum. Erkek olarak gelmek varmış bu hayata, veyatta bu aileye...
Kız olmak niye suç Allah'ım ben dayanamıyorum. Peki niye bu adamlar benim abilerim ve kardeşlerim olarak bu dünyaya gelmediler. tamam artık annemden bahsetmeye başlasam daha mantıklı olur. Ben 18 yaşındayım ve Avrupa da yaşıyorum. Bizim ahlak kurallarımız türkiyedekinden pek farklı değil. Mesela bir erkek arkadaşım olması katiyen yasaktır, yazışma vs. Böyle şeyler den ben zaten annem yüzünden korkuyorum, o yüzden herşeyden kaçıyorum. Yarışmayı bırak, benim arkadaşımın erkek arkadaşı olduğu için artık onunla görüşmem yasaklandı resmen. Bir defasında benim yakınım larda olan biriyle yarışmaya başladım ve annem 1 gün sonra öğrenip bana hayat dersi vermeye çalıştı. Neymiş geldiği şehrinden sadece kötü insanlar varmış Yarışmayı hemen bırakmamı söyledi. Ben o korkuyla, o anın utancilya bütün gece duş da ağlayarak geçirdim. Allahtan abilerim öğrenmeden bırakmışım yoksa ikimizi de gebertirlermiş... Allahın aşkına benim abilerim kendim den utanacak kadar iğrenç ve ayıp şeyler yaptılarki aklım almıyor bu hayatı. Abiler niye bukadar acımasız? Ve anneler niye onların günahlarını görmezden gelip bide ört bas ederler sanki sütten çıkmış ak kaşık gibiler. Ben kapalıyım namazımı kılmaya özen gösteririm çok şükür, ama...
Kendime zarar vermeye başlatıyorum... başladım.
Bileklerimi kazımaya başladım çünkü kendimi öldürmek istedim. Psikolojim çok bozuk kendi ailemden nasıl kaçarım nereye giderim diye planlar kurarım. Bu düşünceleri anlamak için benim annemle tanışmak zorunda kalırsınız... veyatta abilerimin en küçüklerinle, 23 yaşında sadece 5 yaş farkımız var ama or**** muşum gibi bakar bana. 4. Sınıfta, ana okuldayım, oje sürmüşüm bir doğum günün de yapmışız ve silme şeyi bende olmadığı için ertesi gün öyle okula gittim diye abim beni neredeyse sözleriyle öldürdü. Or**** muşum... mavi oje sürdüm diye. Ben 9 yaşında kendisi 14...
Bir olay var bizim evde, benim oturma odamızın perdesi incecik ve ışık açtığında ne var ne yok gözüküyor dışarıdaki sokaktan... şimdi bizimkiler çok sever hele akşam vakti o ışığı ila açmaya. Ben söylüyorum bizim dışarıdan kepengemiz var onu bari ilk önce kapatın ki ben geçe bilim. Neden? Çünkü ben Allah kahretmesin kapaliyim ama ev halimle tabiki açık başlı dolaşıyorum. Ben kızıyorum çünkü gerçekten her gün, her defasında yeniden açıklamak zorunda kalıyorum bide üstüne azar işitiyorum çünkü kepengeyi kapatıyorum diye...
Bu ne saçmalık ya Rabbım, hele annem o öyle olay çıkartır ki sanki ne varmış. Bide en sacmaolan annem de başı kapalı bir kadın. En azından o beni anlaması gerekiyor ama neredeeeeee. Bir gün ben sinirli bir tavırla ışığı kapattım kepengeyi kapatmaya gittim ve aynı zamanda kızıyorum onlara ama bağırmadan sadece sinirliyim. Abim bi fıttırdı beni neredeyse dönecekti resmen ışığı kapatıp sonra yine açacaktım diye... bi yapıştı yakama, ilk defa orda bir sinir krizi geçirdim. İlk defa orda patladım annem abimi sakinleştirmeye çalışır ("kızı biliyorsun işte birak gitsin") ve ben annemin dedikleriyle öyle bi çıkalım ki. Sus artık, Sus. Allahım benim canımı al diye ilk defa orda dua ettim...
Ben öyle bağırmışim, onlar da hepbirlikte bi tuttular mi beni ben daha daha sinirleniyorum ki, beni bırakın gidim, nolursun odama gidim diye cirliyorum. O an o içimdeki birikmiş hisslerle patlicam gibi bir hissederken beni tutuyorlar sakinleş diye bağırıyorlar, bende diyorum beni bırakın sakinleşecegim zaten ama ruh hastaları bırakmıyorlar. Ben hala bağırmaktan alamıyorum kendimi. Annem Sus artık herkes duyu seni beni daha da çok sinirlendiriyor, beni değil de başka lari ne düşünecekler diye korkuyor. Yahu ben kriz geçiriyorum, benim Psikolojiimi artık sonuna kadar bitirmiş siniz ve bunu hala hiç umursamıyor. İşte sonunda benim küt gidip bayılmışım. Ruhumu okadar yormuşlarkine, vücudum dayanamayıp bayılmışım. Uyandığımda hickimse bayıldığımi anlamamış herkes annemin başında onu sakinleştirmeye çalışıyorlar... Ben uyanır uyanmaz hemen kendimi artık çözüp tuvalete kaçıp kapıyı kilitledim. O kapı benim hayat kurtarıcım. O kapı olmasa şimdiye kadar ya dayaktan, ya da Psikolojikmen ölmüş olurdum.
Benimle niye uğraşıyorlar ki? Yahu sizin yüzünüzden ben sizden o kadar çok soğudumki, kardeşlerim olsun annem babam olsun, evdekileri görememek için eve gelmez ya da odadan çıkmaz oluyorum. Çünkü bir kelimeye bile dayanacak gücüm kalmadı artık. Ne yapsam suç, yalan, uydurma...
Benim odamın kilidi yok, ve bu benim için çok büyük bir problem. O yüzden ben tuvalet kapısına şükrederim. Soyunsam, ağlasam, derste olsam bütün ailemin umurunda değil. Yahu ben 18 yaşında olan bir kızım... abilerime yapsam, ölmüş olurdum zaten. Ailemin beyinleri nasıl bukadar hasta olabilir ya. Onlar yüzünden ben kriz geçirip her gün biraz daha ölüyorum. Ben ölmek için dua ederim. Maddi durumum yüzünden anca 2 sene sonra okuyabiliyorum. Benim hayalim ÇOK uzaklara gitmek ve ailemi bir daha görmemek. Hepsinden ayrı ayrı nefret ediyorum. Benim gözümde artık hiç bir değerleri yok.
Biz bu yaz 3 haftalığına memlekete geri döndük, okul tatili var diye. Sadece annem ben, ve küçük kız kardeşim. 2 gün sürmedi, yeni bir kriz. Allah'ım aklımı oynatacam sandım. Benim kelebeklere karşı çok ciddi bir fobim var. O akşam mutfakta o kadar büyük ve siyah bir kelebek gördüm ki. Üstüme sonra uçtu ve ben ölüm korkusuyla alamaya başladım kulaklarımı kapatiyormuşum onu fark ettim. Yere kıvranıp, vücudumu kipirdayamaz oldum. Ama avaz avaz ağlıyorum. Annem çok korkmuş hemen gelip beni kucakladı ve beni zar zor ordan kaldırıp odama götürdü. Ben 10 dakika filan yavaş yavaş sakinleştirmeye başlıyorum. Annem ondan sonra beni bırakıp gidebilirdi. Sonunda sakinleştirdi. Sonra bi an sövmeye başlar bana ne alaka bukdar ağlaman gerekli miydi, herkes seni duydu Sus artık diye bi sinirlendim. Bir insan benim o fobim olduğunu bile bile nasıl böyle iğrenç birsey söylebilirki. Ben ozaman sinirlenip anne çık odamdan diyip kapıyı açtım. Annemden uzaklastim artik beni aşılamaya başlar ve bağırmaya başlar. Ben onun yüzünden yeni bir sinir krizi geçirip yeniden ağlamaya başlarım. Annem benim böyle ağır ağır almamın çok sinirlenir ve üstüme üstüme gelip bana sus, Sus artık diye bağırır. Sanki ben öyle sakinlesip susmaya başarırı. Ben anneme lütfen bir saniye beni dinle, diyorum yalvarırım, sen çık vallah ben kendi kendime sakinleşecegim diyorum. Ama annem dinlemezki ve devam bağır artık kes sesini diye. Benim ağlama mima dayanamazmış, ama bende annemin bana nefes alacak alan bırakmadığına dayanıyorum işte. Lütfen beni dinle diye ağlarım, nolursun çık ben sakinleşecegim. Annem sonra deliye dönmüş cesi gibi kendine vurmaya başlar, ben bunu napip da hakketti seni diye bağırır. Annemin bu hallerinden çok korkarım, sanki beni dönecekmiş gibi bakar o yüzden ben tuvalete kaçıp kendimi oraya kilitledim eninde sonunda. Ve annem ona cildirip beni oradan çıkarmaya çalışır. Ben annem yalvarırım, nolursun beni bırak ben çıkamam Anne nolursum git diye. O kapıyı kırmaya çalışır. Allahın aşkına bunun böyle davrandiginda ben sanki o kapıyı açarım. Daha da çok korkmaya başlarım. Ağlarım. Yalvarırım. İşte böyle. O gün hayatımın en kötü günlerden birisi olarak geçiyor. Kendimi nasıl öldürürüm diye düşünüp durdum. Sonra n e yapacağımı bilmeyip bu sayfaya düştüm, acaba Allahın kulu BIR insan var mı bu dünyada annesi onu psikolojikmen maf eden.
İşte benim hayatım. Bir yalancı olarak yaşarım bizim evde.

Benim annemde öyle ama daha 13 yaşındaolduğum için hiçbirşey yapamıyorum. Herzaman benle dalga geçiyo ve azarlıyo ona hep bunun benim geleceğim için iyi olmadığını ve onun yüzünden özgüvenimi kaybettiğimi söylüyorum ama herzaman lafı dolandırıyo ve kaçıyo. Benim birde ablam var oda aynı şekilde annemle kavga ediyo yinede ablam kaldırabiliyo. Fazla evde durmuyo ve arkadaşlarıyla geziyo, babamda işte olduğu için hep bana patlıyo. Tekbaşıma bunu kaldıramıyorum ama kaçacak yerim yok. Hergün aşağlanmaktan bıktım. Bazen bana vurup sadece şakaydı diyerek güldüğü oluyo ama ben ona artık vurmayı kes diyerek vurduğumda günah işlediğimi filan söylüyo, sanki o hiç işlememiş gibi. Annem her birşeyi kaybolduğunda ya da birşey kırıldığında bana gelip soruyo bana hiç güvenmiyo. Ona kaç kez ben yapmadım desemde bana hiç inanmadı. Ondan uzak kalmak için odama kapattım kendimi ve bazen okadar sinir oluyorumki ağlıyorum. O ise hala kendi kendine söylenip duruyo. Onunla hep kavga ettikten sonra üzülüyorum ve bu sefer özür dikicem diyorum ama her özür dilemeye gittiğimde bana yine bağırıyor ve kavga başlıyo. Anneme artık eskisi gibi olmadığımı söyledim ve ağlamaktansa onu tehtit etmeye başladım ama hala gülüyo. Ona artık kendimi öldürmek istediğimi söylüyorum ama yine gülüyo beni hiç ciddiye almıyo, kendi hayalarını bana atıyo hatta arkadaşlarıma bile hırsız deyip onları bile suçluyo ama bunun kurtuluşunu hala bulamadım herzaman bana bakıp beni aşağlayıp alaycı bir şekilde gülüyo. Babamı da parmağında oynatıp parasını alıyo ve istediği herşeyi elde ediyo artık bıktım. Niye benim annem böyleki diye düşünüp duruyorum. Ama bir kaçış yolu buldum liseyi şehir dışı okuyup ailemden uzak kalıcam. Pişman olucağımı sanmıyorum. Sağlıklı bir hayat yaşamam için bunun gerekli olduğunu düşünüyorum.

Nerden başlasam bilemiyorum ben daha 17 yaşındayım ve bir kızım ama bu zamana kadar hiç kız gibi hissedemiyorum babam ve küçük kız kardeşim haricinde kimse bana iyi davranmıyor evde 6 kişi yaşıyoruz annem ve babamın başka çocukları da var , annem çok arkamdan konusyor sanki bu aileden değilim gibi varsa yoksa oğlu beni öldürse birgün abim yinede oğlumun bı bildiği vardır der hayat o kadar Zor ki ben 13 yaşımda okulu bıraktım tembellikten mi hayır aileme destek olmak için çalışmak için bıraktım 12 saat sadece 50 TL çalışır babama sigara alırdım çünkü icmezse anneme kötü davranırdı yine kıyamazdim hiç anneme başka çocuklar gibi hiç ikiletmedim dediğini biriyle konuştum bı sevgilim vardı ailesi bize tanışmaya geldi ve ne kadar kötu anim ne kadar kirli çamaşırım varsa hepsini ilk gördüğü insanlara anlattı neden neden çok soruyorum kendime anne evladını korumazmi daha çok benim kızım yapmaz demez mi ben düğünlere garsonluğa giderken abim evde yatıyordu ben anneme para verip ihtiyaçlarını karşılamaya çalışırken abim annemin son parasını elinden alıyordu zorla , bikere parasını çaldı annem dilek almıştır dedi arkadaşlarımın yanında beni defalarca arayıp rezil etti ama oğlu almıştı bikere bile uzatmadim aynı gün affettim neden dişlaniyorum ben kimseye bişey yapmadım ki hep iyi yaklaştım hep yanlarında oldum benim suçum ne? Hayla bı okulun önünden geçerken tenefüs zil sesi duyunca kafayı yicek gibi oluyorum şimdi bile soğuk odada tek başıma oturyorum evimiz sobalı ve hava çok soğuk üşüyor muyum hayır insanların soğukluğu daha korkunç ☹️

ben daha hafifini yaşıyorum, annem başka şeylere sinirlenip hep hırsını benden çıkarıyor. Resme yeteneğim var ve bu alanda gelişip bununla ilgili bir gelecek istiyorum. Annem hep haklıdır annem asla yalan söylemez annem yanlış bir söylese bile anne olduğu için haklıdır asla yanılmaz. Bileklerimi kesiyorum yüzüme tırnaklarımı geçiriyorum bir tek bu şekilde sinirim çıkıyor. Daha bu sabah yeni kalkmış uyku sersemiyim bu kafaylada ders çalışamam yani televizyon izliyom sonra kalktım, sersemliğim geçsin diye balkona oturdum niye ders çalışmıyon diye geldi oklavayla dövdü. Ben ders hariç bir şey yapamam, ben hep yalan söylerim, bir günüm mutlu geçerse diğer gün bunun acısını çekmek zorundayım, yaşıtlarımın hatta benden küçüklerin yaptığı şeyleri ben yapamam çünkü ben beyinsizim ben a*ptalım ben daha çocuk olduğum için haklı olamam kaç kere intihar etme hayalleri kurdum, kaç kere ellerime bir sürü hap alıp tekrardan bıraktım elime geçirdiğim iple kandimi boğmaya çalıştım kaç kere bilieklerimi kestim bilmiyorum ne yaparsam yapim oolmmuyoo işte! Birde babamıda dolduruyo hep kendisi kusursuzmuş gibi davranıyo her şeyime karışıyo ya ben kendim bile test çözemiyorum çözdüğüm yerleri alıyo zorla kendi konturol ediyor eminim kendim çözsem daha iyi olcam kızacam bağrıcam çağrıcam diye ders çalışmama izin vermiyor resmen ağlamakta suç aşağlayıp duruyo birde böyle zamanlar dayanamayıp ağlıyorum ne zırlıyon/zırlama falan diyo bana istemediğim şeyleri zorla yaptırıyor bu evden kaçıp gidicem bir gün...

Yani bunu bende cekiyorumevimde resmen hizmetci mualemesi goruyorum hersey yapmaya calisiyorum ama bir tane is yapmasam cok kotu bagirihor sucum olmasa bile yani kucukken hic boyle degildi ben buyudukce boyle davranmaya basladi ornek verirsek ictigim cay bardagini masanin uzerinde unuttum oda yani salonda birakti ve sonra benimkini gordu ve kac yasina gelmissin bilmem ne laflar etmeye basladi artik dayanama zhale gelmeye basladim. Sende cay bardagini salonda birakmissin dedigimde daha halen kizmaya basladi abime ve babama sikayet ediyor ve onlarda bana kiziyor babamla biraz kavgalarimiz oluyo ve hemen araya girip bana bagirmaya basliyo artik bagirmalarindan biktim ve bende bigun patlicam ama ne zaman

Seni o kadar iyi anlıyorumki... ben annemin mötülüğünden allah inancımı bile kaybettim bir annenin bu kadar kötü olmasına kız çocuğunu bu kadar yıpratmasına izin beren bir yaratıcıya inanmıyorum artık kendi annemi anlataam sayfalarca kitap olur. Kısa kesip ne yaptığımı anlatacağım. Tek kurtuluşun okumak... ben oludum öğretmen oldum memleketimden uzak bir yere atandım kendi isteğimle. Ve kendi memleketimden isteyenlerim olmasına rağmen başka şehirden biriyle evlendim. Şimdi çok ama çok mutluyum ama inan bazen bunlar da çözüm olmuyor. Atanmış öğretmen olmuş olmam iyi bir eşimin olması annemi daha da sinirlendiriyor. Çünkü hep kendi boyunduruğunda kalayım istiyordu. Her neyse... şimdi uzağım ama etkileri hayatımda devam ediyor. Uzaklaşmak sadece biraz acımı hafifletiyor. Uzaklaş... sadece uzaklaş...

Her anne anne değil jer insanda insan değil bazoları insan görünümlü şeytan, o yüzden yok cennet annelerşn yaakşarı altındaymış vs yol çyle bişe her anne için geöerli değil kedi köpek bile saip çıkıp kolşar biizmki satmaya çalışırdı insanlık suçu vardı insan hakşarı nerdeydi kimse neden sahip çıkmadı bilmiyoeum o eziywtlwre taş olsa demir olsa dayanamzdı komşular kurtarıdı onlar gittikten sonra gene başlardı sadçst bir psikopattı akıl hastanesşnde yatmalıydı cinayete teşebbüsten aşırı tehşikeliydi kprku filmi gibiydi umarım sonsuza dek p şu an yattığı mezarda işkence görür

Ben annem ile hiç iyi geçinemiyorum! babam hapse girdiğinden beri bana baya kötü davranmaya başladı. Mesela bana bağırıyor , dövüyor ve beni ''Anormal , deli'' diye çağırıyor! artık katlanamıyorum... Ben okuldayken birkaç kez kriz geçirdim ve eve gönderildim arabayla... eve gelince annem ben şoktayken beni arabada dövdü... beni bir keresinde de boğmaya çalıştı... evden kovduda! buna artık dayanamadım , ve bir jilet alıp kollarıma çizik attım , saçımı kestim... sonra pskiyatriğe gittim. antisiyeptik bozukluğu yazıyordu kağıtta... yani beni o lanet olasıca doktor bile anlamamıştı! herkes annemi haklı olarak buluyor!!! artık kendimi asmıp öldürmeyi bile denedim ama yapamadım... çünkü korkağım. Artık bu dünyada bana yer olmadığını anladım.

benimde annem aynı şekilde aslında bir nebze herşey normalken bütün anneler gibi. ama daha az önce sırf derslerimi yapmama 1 saat geciktim diye bana ettiği lafların haddi hesabı yok. elimde geçirdiği tırnakların izleri hala duruyo. gerçekten sana şunu söyleyebilirim bir tartışma içindeyken onu küçük düşürecek şeyler de ve kendini acındır. eğer benimki gibi gene umursamazsa kapıyı kilitle. onu zorla açtırırsa gene sadece dediğini yap ve uzan. nefretle beslendiği için bunu sevmeyecektir. ona sakin ve sesini incelterek cevap ver. hem böylelikle sinirini bozarsın. sana fiziksel bir eylemde bulunursa da... bırak bulunsun başına bişey gelirse onun yüzünden olur. ben öyle yapıyorum