Bir Türlü Büyüyememek?

Bu öyle sorumluluk alamamak, olgunlaşmamak türü bir şey değil. görünüşte ve davranışta gayet yetişkin olup, ruhen saf kalmakla alakalı. biraz tatlı, ama çok da sancılı bir his.

Bazen şöyle bir bakıyorum yetişkinlere ve kendimi onlardan çok uzak, çok ayrık hissediyorum. etrafımda para pul, satış, hedef kitle, müşteri memnuniyeti, arz-talep, piyasa dinamikleri konuşuluyor ama ben uçuyorum. umurumda olmuyor reel dünya. insanların böylesi tutkularını anlayamıyorum.

Hani dağcılara neden tırmandıkları sorulduğunda dağı kastederek "çünkü orada" derler ya; o tırmanma tutkusunu çok iyi anlıyor ve zerre kadar saçma bulmak şöyle dursun, özgürce oraya buraya tırmandığım zamanlarıma dönmeyi arzu ediyorum. yetişkin tutkuları bana çok saçma geliyor. Bütün gün rutin bir şekilde belge iş kovalamaktan zevk almıyorum. Aklım hep ağaçlarda, bulutlarda, tırmanmakta, aylaklıkta.. yetişkin olma zorunluluğunu hâlâ kabul edemiyorum.

Para kariyer güç hırsım yok. Yanlış anlaşılmasın istemiyor değilim ama çok önemli değiller benim için. Ne biliyim birşeyler üretmek üretilmişleride sonuna kadar tüketmek. Günlerce evden çıkmayıp eski kasetleri dinlemek cdlerdeki belgeselleri izlemek oyunları oynamak. İtiraf ediyim 20 yaşındayım hala daha flash oyun oynuyorum. İmkanım olsa tesla bobini teknolojisini elektro gitarımla birleştirir her soloda elektrik akımı saçan bir gitar yapardım. Ama o kadar altyapım yok

Mesela Birileri gözlerimin içine baka baka çok özel bir insan olduğumu söylüyor; ben "kim? ben mi?" diye kalıyorum. Aynaya bakıyorum iyice emin olmak için. Aklım karışıyor. ben kendimi hâlâ Çocuk gibi hissederken, başka gözlere çok başka göründüğümü anlayıp bir kimlik bunalımına giriyorum.

garip bir his. anlatabildiğimi sanmıyorum. Ya siz?