Psikoloğa git vs demeyin. Denedim olmadı. Daha da b•k gibi hissettim. Cidden çakılı kaldım olduğum yere dört duvar arasından başka bir yeri görmüyorum. İçimde zerre istek yok yaşama karşı. Ne düşünsem, ne yapsam da bu durumdan kurtulsam :/ 11 yaşımdan beri böyleyim arkadaş ortamında oflayıp pufluyorum insanların suratlarını görmek aşırı bunaltıyor beni hep aynı sevgili mevzuları aile mevzuları. Evdekilerde hep geçmişe saplanıp kalmış hep birbirlerini suçlayan anne ve babaya sahibim. Durum böyle de olunca ben de çaresiz bitik hissediyorum sanki insanların bütün sorunlarını ben yaşıyor gibi hissediyorum. Böyle bir hastalık var mı? Bilmiyorum.. ama cidden yoruldum ailem tartışırken sanki biri boğazımı sıkıyor kalbime baskı uyguluyor. Sırf bu yüzden arkadaşta edinmek istemiyorum sorunlardan kaçmaya çalışıyorum ama sorunlar hep beni buluyor sanki. Ruhumu daraltıyor negatif şeyler duymak ben de kendimi odaya kapatıyorum
Umarım okumuşsunuzdur hepsini başlığa göre cevaplamayın :/
Umarım okumuşsunuzdur hepsini başlığa göre cevaplamayın :/
Aşk İlişkileri
Kadın Emeği
Gündem
Dünya Kupası
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
Cinsel Yaşam
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Özel Günler & Hijyen
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
YKS2026
Diğer
Merhabalar
😊 Yok ben psikoloğa gidin demeyeceğim.
Size bir hikaye anlatmak istiyorum ama gerçek olanından. Ben çocukken babama hep kamyon alsın diye ısrar ederdim. Arabalara binmek istemezdim. Kamyon da kamyon diye tutturmuştum. Tabii ben çocuğum farkında değilim, neden sürekli böyle düşündüğümün. Yaş ilerledikçe annem bana durumu anlattı. Gözümün önünde bir çocuğun araba kazasına şahit olduğumu ve o çocuğun maalesef öldüğünü gördüğümü söyledi. Bazı şeyler ayyuka çıkınca fark ediyor insan sebep ve sonuçları.
Çocukken yaşadığımız ve farkında olmadığımız belki de bir sürü şeyden dolayı gerginlik, korku, kendimizce önlem alma gibi durumları yaşıyoruz. Bilirseniz geçiyor, bilmezsiniz geriliyorsunuz. Özellikle 7 yaşına kadar alınan ve yaşanılan çocukluk dönemi bilincinde geziyor.
İlk önce bunu bir düşünün istiyorum. Sonrasına gelelim.
İnsan kendisiyle yüzleşince çokça bir rahatlama yaşar
Her şeyin bir var oluşu ve sonuçlanması vardır. İnsanlardan uzaklaşma ve bir kalkan örme durumunun mutlak bir sebebi vardır. Güven duymama, huzursuz hissetme, kendini korumaya alma gibi... Mesele sadece insanlardan ibaret değil, ortamlardan da ibarettir. Mutlu olduğunuz, mutlu hissettiğiniz anı düşünün.
Tebessüm bile kafidir
Ortada bir sorun var ise, bu sorunu meydana getiren durum veya durumlarda vardır. Yazarak konuşun, inanın bana iyi gelecektir. Yazı yazarak olan durumlarla ve o an haliyle yüzleşmek giderek gerginliği ortadan kaldırmaya ve ne yapmak istediğinize yardımcı olacaktır.
demetkolkilic. com @demet. kolkilic
Hiç mutlu olduğum bir anım yok. Geçmişim travmalarla dolu. En çokta anaokulunun ilk gününü hiç unutamıyorum.. annemin beni kandırıp yanındayım ben gitmeyeceğim diyip gitmesi :) 3 yaşındaydım ama hala aklımdan silinmez o sahne. Okulda bir olay çıktığında herkes haksızda sen mi haklısın diye bütün okulun önünde bağıran babam :) sürekli ailemin beni küçük görmesi, herkese güvenip bana güvenmemeleri benim kendi benliğimi sarstı. 21 yaşındayım ama şu ana kadar söylediğim tek bir yalan dahi yoktur aileme karşı ama bana zerre güvenleri yok. Konuşmuşlukları dahi yok benimle. Bu da beni çok kırıyor, üzüyor. Ne zaman konuşmaya kalksam babam hemen kendini savunmaya geçiyor aşırı yalnız hissediyorum. Çocukken ne zaman misafir gelse beni tehdit ederlerdi KONUŞMAYACAKSIN, SES ÇIKARMAYACAKSIN, misafirler gittikten sonra ise evde kavga başlardı çok korkardım. Bir keresinde motor kazası geçirdim 5 yaşındayım annem babama söyledi bu durumu akşam, geldi beni dövdü. Suçum neydi? Hiç sevildiğimi hissetmiyorum. Bu zamana kadar kimseye güvenmedim. Güven sorunum, ve her şeyden şüphe duyma sorunum var. Kimseye içimi kolay kolay açamıyorum. Ve bıktım bu durumdan sürekli geçmişimi anımsamaktan..
Demek istediğim tam da bu noktaydı. İnsan en yakınlarından sevgi ve değer görmediği taktirde nasıl başkasına güvenebilir ki. Çocukken yaşanılan trawmalar önlem alınmaz ise belirli bir yaşa geldiğinde daha da büyüyerek ortaya çıkıyor. Çocuklar ne ister, en önemlisi samimiyet ister. Samimi ebeveynlerin yanında kendini güvende hisseder. Güven ve değer duygusunu onlardan alır ve geliştirir. Ama maalesef siz de bunun tam tersi olan durumlar yaşanmış ve bir sürü hayal kırıklığı. Kendinizi değersiz hissetmeye başlamışsınız ve kalkan oluşturmuşsunuz. Ama burada güzel olan ne biliyor musunuz her şeyin farkında olmanız. Bu bu durumdan çıkmak için bile çaba gösterdiğinizin belirtisidir. İsterseniz desteklerimle yanınızda olabilirim. Huzurla kalın 🌹
Hocam size nasıl ulaşabilirim konuşmak için
@ben59 Merhabalar instagram👉🏻 demet. kolkilic veya İnternet adresimiz 👉🏻 demetkolkilic. com bütün bilgilerimiz bu iki adreste de mevcuttur😊♥️
Hocam aslında burda eski hesabımla sorduğum soruya yanıt vermiştiniz ama ben yine o duyguların içine kapıldım kendimi kötü hissediyorum, instagramdan size yazsam ücretsiz dimi, bazı instagram sayfaları ücret istiyor konuşmak için
Siz yazın bana sorun değil var ise yapabileceğim bir şey yardımcı olurum♥️☺