Yaşamınız başka insanlarca kısıtlandığında nasıl bir insan oluyorsunuz?

Merhaba.

“Yaşamınız başka insanlarca kısıtlandığında nasıl bir insan oluyorsunuz?” diye sormuşsunuz. Böyle bir kişini nasıl bir insan olacağını söylemek zor ama kendisi gibi olmayacağı kesin!

Tabii burada diğer kişilerin bu amaçlarına eriştiklerini varsayıyorum. Yani bir kişinin diğerini kısıtlamaya gücü olduğunu. Aslında burada vurgulamak gerekir ki, kimse kimseyi kısıtlayamaz, kısıtlanan kişinin onayı olmadığı taktirde.

Yani kısıtlanan kişi bunu bir bakıma tercih eder, çünkü bu duruma onay verir. Peki neden böyle olur? Neden kişi bir taraftan kısıtlandığını düşünürken diğer taraftan da buna rıza gösterir?

Bunun en genel anlamıyla üç sebebi vardır:

• O kişi için onaylanmak, sevilmek ihtiyacı en üst düzeydedir. Diğerlerini kırmamak ve onların onayını kaybetmemek için kendi arzularından vaz geçer. Kendi değersizlik duygusunu başkaları tarafından değer görülerek kapatmaya çalışır. O yüzden de ılımlı davranarak tüm hayatını başkalarının görmek istediği kişi maskeleriyle geçirir. Çözüm kendini olduğu şekliyle kabul ederek yeniden koşulsuzca sevmeye başlamaktan geçer.
• Kişi kendi ne istediğini bilmiyordur o yüzden de başkalarının yönlendirme ve kısıtlamalarına boyun eğer. Kendini tanımayan, gerçekten ne yapmak istediğini bilmeyen kişi “hayır” diyemez çünkü “evet” diyeceği şeyi bilmez. İstediği yönde motivasyonu olmayan kişi yönlendirilmeye açıktır. Çözüm kendini tanımaktan, cesurca arzularla yüzleşmekten ve yeteneklerin keşfinden geçer. Kendini tanıyan kişi kısıtlamalara karşı koyma gücüne de sahip olur çünkü istediği yönde adım atma yolunda ihtiyacı olan içsel motivasyona sahiptir artık.
• Kişi sarsılmaz bir otorite karşısında kısıtlanmışsa, o zaman seçenekler azalır. Kısıtlamaya karşı gelme gücü yoksa, kendini sevse ve tanısa bile kısıtlamaları engelleyemiyorsa o zaman yapılabilecek tek şey ortam değiştirmekten ibarettir. Çünkü hiçbir durum kişinin kendi gibi olmasına izin verilmediği durumdan daha kötü olamaz.

Sorunuzun detayında belirttiğiniz gibi bu kısıtlamalar çoğu zaman bizleri canları gibi sevdiklerinden şüphe duymadığımız ebeveynlerimizden gelebiliyor. Anne babalar kendi anne babalarının onlara uyguladığı fakat çok geçmişlerde kalmış geleneksel (yönlendirici ve kısıtlayıcı) çocuk yetiştirme tarzını kendi çocuklarına da uygulayabiliyorlar. Her ne kadar iyi niyetli davranıyor olsalar bile değişen dünya düzenini ve gençlerin bilinç seviye farklılığını hissetmeden gerçekleştirilen bu tip çabalar çocuklarda doğal olarak tepki ile karşılanıyor.

Buna benzer bir durumla karşılaşan çocuk ya da gencin yapabilecekleri tabii ki vardır. Ama bunlara anne babaya tepki göstermeden önce kendi içsel süreçlerin güçlendirilmesi ile başlamalıdır. Yani her şeyi başında genç, kabul etmediği şeyin (yönlendirme ya da kısıtlama) yerine ne koymak istediğini gerçekten (kalpten) bilmelidir. Bunun için de kendini derinden tanımalı, neye ve nasıl hizmet etmek istediğinin farkına varmış olmalıdır.

Bir sonraki adım, tabii ki olabilecek tüm sorunların en etkili çözüm yöntemi olarak, iletişimdir. Kendisini tanıyan, inanan ve güvenen kişi, samimi ve güçlü bir diyalogla bunu karşı tarafa tüm sebepleriyle beraber aktarabilme gücüne de sahip olmuştur. Sizi gerçekten seven ve iyiliğinizden başka hiçbir şey istemeyen insanlara karşı bunu becerebilmek pek de zor olmayacaktır.

Sorunlara yaklaşırken kurban konumuna sığınarak başkalarını suçlamak insanlık olarak farkında olmadan en sık yaptığımız hatalardandır. Önce kendi yetenek ve gücümüzde olanlara odaklanarak elimizden geleni yapmayı seçtiğimizde beklediğimizden çok daha büyük olumlu karşılık alacağımızı bilmek ise çok büyük bir dönüşüm aracıdır.

Daha detaylı bilgi ve deneyim için benimle istediğiniz zaman profilimdeki linkler vasıtasıyla irtibata geçebilirsiniz.

Sevgilerimle.