İnsan neden yenilgiyi kabul etmez. Siz yenilgiyi kabul edebiliyor musunuz?

Realist sayılırım. Yani yarı dolu bir bardağa boş da dolu da dememeye çalışırım.
Yenilgiyi kabul ettiğim gibi, ders almaya da bakarım, kendimi sorguya da çekerim tabi aklım erdiği kadar. Yenilgilerimiz olmasaydı bir arpa boyu yol alamazdık bence )

İnsan yenilgiyi neden kabul etmez deyince akla gurur, hırs gelebilir. Bir mücadelenin sonundaki şeyi rab haline dönüştürmek olabilir. Vazgeçememek olabilir. Tabi yenilgiyi kabul etmek, tekrar denememeniz gerektiği, umudunuzu yitirmeniz gerektiği anlamına da gelmiyor.

İnsanın kendini sorguya çekmesi bir cesaret işidir ve alçak gönüllülük gerektirir. Ego bunun önüne geçer ve insanın gözünü kör eder, öyle ki bu duruma maruz kalan insan yenilmiş dahi olsa buna bakar ama görmez, inkar eder.

Enaniyetin de, herşey gibi fazlası zarar. Modern zaman sürekli bir 'ben' pohpohlamasın da. Kitaplar bile kişisel gwliştirme çabasın da. Hayatı çok hızlandırdık, kendimizi öğretilmiş çaresizliklere esir ettik, kendimizin eksikliklerine karşı bir tahammülsüzlük içerisine girdik, hep 'en' ve 'daha çok' bizi güçlendirir zannettik, oysa ki bir kaçımız dışında genelimizi güçsüz, zayıf ve yenilmişlik duygusunun ezikliği içine soktu. 'Ben' yerine 'biz' ama gerçekten 'biz' ola bilsek, başarısızlık tahammülümüz olmaz, bizden olanın kazanması da bize gurur verebilir.