Hiç kimseyke konuşma isteğim yok içimden gelmiyor?

Kişilik küçük yaşta gelişmeye başlar zaten. Seni muhakkak etkileyen olaylar olduki sen bu hale geldin... iyi düşün...

aynı zamanda babana öfkelisinde sanki? Ama o dediğin olabilir, küçükken korkupta konuşamaman şu an alışkanlık haline dönüşmüş olabilir... bu yüzden dışlanma oldumu peki? Genelde bu tür şeylerde dahada çok etkiler

babana nefretin sirf sert biri olduğu içinmi... yoksa başka sebepleridemi var, yani neden onun senin özgüvenini yok ettiğini düşünüyorsun?

Seni bir nevi ezdi aslında... küçük düşürdü... buda seni haliyle çok etkilede. Özgüven sıfır, bu yüzden her hangi biriyle konuşmadan öncede düşünüyorsun "acaba şunu desem ne tepki alırım " diye. Bunları düşünürkende konuşmamayı tercih ediyorsun?

Aslında senin sorun konuşarak halledilecekte... ve bunu aslında en iyisi bir psikologla falan yaparsın ama bu sefer baban yine başlar değil mi :) ne yaşadında psikoloğa gidiyorsun diye... çevrende çok çok yakın hissettiğin kişi yokmu?

Psikoloğa gidememenin sebebi nedir? Tamam hani kimseyle samimi olamadığını anlarım ama neden derdini anlatamayasın? Sen bu şekil belli ki mutlu değilsin, bir ömür bu şekil yaşayabilecekmisin ki...

bence alışmamalısın... bence kesinlikle değişiklikler koyup halletmelisin bu olayı.. bir ömür böyle geçmez ya yazık ediyorsun kendine. Hoslandığın çıktıkların hiç oldumu? Belki o tarafa yönelmelisin :) ...

yaaa seni neden kimse sevmesin saçmalama, bence sen kabuğunu biraz kırsan, şu umutsuzluğu üstünden atsan.. kendine birazda olsa güvensen çok sağlam bir kişiliğin olur... çok karamsarsın hayata çok olumsuz bakıyorsun halbuki çık mutluluğunu aramaya bakmalısın... yaşın kaç daha senin yaa kendine gel

ya bak kendine haksızlık ediyorsun... muhakkak bit sevenin olur, neden bu kadar karamsarsın... hayatında hiç mi bir şey iyi gitmedi

kimsenin gerçeği bu değil.. sen kendine acımadsan kimsr sana acımaz bu devirde

yok yaa ben pes etmiycem :P bak kardeş sinirleniyorum :D... şaka bir kenara. Tamam bak utangac olabilirsin, az konuşmayı isteyebilirsin ama önünde daha koooocamam bir hayat var. Bu şekil bir yere varamazsın. Ya bende daha 19 yaşındayım, benimde psikolojimi bozan çok kötü şeyler oldu... bende çok kötü dönemlerden geçti, belkide tam olarak yeni yeni toparlandım sayılır. Ama ben yanlız kalktım ayağa.. kimsenin kimseye faydası dokunmuyor. Herkes kendini düşünüyor. Insan inandığı kadardır. Sen neye inanırsan o sun... peki sen neden kendini başkalarından daha düşük göresinki, neyin eksik? Seni sevenlere yazık değilmi... en önemlisi kendine yazık değilmi. Bence çok yazık. Hemde çok..

Ya işte annene yazık değilmi :( anneden başka üzülmeyen olsa kaç yazar.. anne ya :( kendine gel. Bence tutunacağın bir hayalin bir umudun olmalı... muhakkak iyi olduğun konular vardir :)) Söyle baam :D

Peki kafa dağıtabileceğin kardeşlerin falan yok mu ? Beceriksizin diye bişey yok, henüz iyi olduğun şeye bulamamıssındır :D neler hoşuna gidiyor mesela? :)) spor olsun, muzik sarki kitap ne bilim vardır muhakkak hoşuna giden şeyler

e hoşuna giden bir enstruman çalmaya başla :) bide bakmışsın şarkı söylüyorsun, sesin falan çok güzelmiş :D he bu arada bak gayette konuşuyorsun işte :D

yüz yüze konuşurkende hiç bir fark yok işte beynine bunu inandırmaya çalış.. olay sende bitiyor :) ... ilk adımı mesela kabuğunu kırıp bir enstruman seçmekle başlayabilirsin mesela :)))

Evet değişir... çünkü ordada çekingenliğin hala var. Ben eminim o adımı atsan, dısarı doğru biraz açılsan sana yavaş yavaş güven gelecek. Özgüvenin artacak... göreceksinki aslında utanacakta, çekinecekte hiç birşey yokmuş... kendine şu soruyu soracaksın; ben neyden utanıyorum yaa?

Utangaçlık güven eksikliğinden doğar, güveni arttırabildiğimize göre utangaçlığıda giderebilirsin. Şöyle ki; şu anda kendinden emin durmuyorsun, kendini hep kötü yönlerinle eleştirdiğin için bu seni kendi gözündede başka insanların gözündede güçsüz gösteriyor. Güven eksikliğinden dolayı insanlarla konuşmaya kaçınıyorsun.. neden; sen şunları düşünüyorsun: ya acaba beni tersler mi alay edermi acaba rahatsız etmiş olurmuyum ya ben zaten iyi değilim acaba iticimi bulur vesayre. Halbuki karşı taraf %90 öyle bir düşünce yok. Kendini sadece kötü yönlerinle görüyorsun. Her insanın muhakkak kendinde beğenmediği, kötü bulduğu ya da olduğu şeyler vardır, kimilerinde yok gibi gözüküyor çünkü kendilerinin iyi yönlerine ağırlık veriyorlar, kötüyü ise içlerinde gizliyorlar ;)

seninde yapacağın bu; kendini iyi yönlerinle geliştirmek. yapamam deme yaparsın.. bir sakince otur düşün, benim iyi yönlerim ne? diye. Kendine iyi şeyler söylemekten çekinme ya kendi içten içe öv biraz.. gerekirse al bir kağıt kalem otur yaz. Ben eminim çok fazla şey çikacak

Evet. Seni seven bu ozelliğinle kabullenir. Herkesle muhabbet etmek zorunda değilsin.

Var sevenler

Terslesem de tek kelime etmeyen kişiler var. Beni tanıyorlar, böyle kabul etmişler. Çok yok hayal kurmayalım.

Senin yaş grubunda olur öyle şeyler.

Herkes her şeyi söyler. Eleştirmeyi çok severler. Farklı olduğun için kendini anormal olarak görmene neden olurlar. İnsan önce kendini olduğu gibi kabul etmeli.

Bu diğerleri tarafından onaylanma, takdir edilme, pohpohlanma isteği yüzünden oluyor.