Ömür boyu asosyal yaşayan bir insan hayatta ne kaybeder? (Sayfa 2)

Bu yaşıma kadar işe falan giremedim beni kimse işe almaz zaten

Bende aynıyım 60 yere başvurdum market vs oralar bile almadılar

Lise

7 kere sınava girdim olmadı okuyamadım geç kaldım artık bu kafayla zor kazanır okurum

Sevmek sevilmek benim neyime ya ben okumak istedim ama beceremedim çok sınava girdim kazanamadım artık heves istek kalmadı hayattan bezdim pes ettim bıraktım iyice kapandım

Bu yaşıma kadar sevmedim sevilmedim zaten sevmeyi de sevilmeyi de hak etmiyorum benim kişiliğim böyle yani içime kapanık çekingen utangaç bu benim yapım değişmez bu yaşıma kadar iş bulamadım mesleğim yok beni kimse işe almaz almadı da zaten

Dışarı çıkamıyorum gençliğim istemeyerek eve kapalı geçti madem düzelmek kolaydı ben neden gençliğimi eve kapalı işsiz parasız asosyal geçirdim aptal mıyım

Hayır gerek yok psikoloğa faydası olmaz bu yaştan sonra çözelecek bir sorun değil

Zaten kaybettim hayati kaçırdım gençliğimi hiç yaşayamadım hayatım tadını hiç çıkaramadım bu yaştan sonra da böyle devam etse fark etmez kabullenerek yaşlanırım zaten ömrümün yarısı böyle geçmiş artık iyice bezdim heves istek kalmadi

Bu yaşıma kadar değişemedim bu yaştan sonra çok zor geç kaldım

Ankarada yaşıyorum şehir yani köyde değilim

Bilmem alışmadım açılamadım doğma büyüme şehirde yaşıyorum asm hep eve kapalı asosyal yaşadım hiç çıkmadım gezmedim öyle dışarı çıkmaya korkuyorum

Ben hiç dışarı çıkmıyorum para istemem almam kimseden ailem biyere gidince ben hiç gitmem diyolar gel diye ben gitmiyorum hiçbir yere

Dışarı çıkamıyorum olmuyor senelerdir eve kapalı yaşıyorum çıkamıyorum gezemiyorum hiç işe giremedim çalışamam korkuyorum

bir de o sorun var tabi o daha kötü olur zaten bu gidiş iyi değil gibi yaşlandıkça daha da kötüleşiyor durum

Öz güven kazanamadım çekingen utangaç biriyim açılamadım ne yapıyım çok zayıfım oda özgüvenini etkiliyor ama kişilik yapımdan dolayı böyleyim

Çıkamıyorum gençliğim tamamen eve kapalı geçti korkuyorum çekiniyorum utanıyorum dışarda

Kaybettiğinizi sandığınız şeylerin aslında size sağladığı kazanımlar vardır mutlaka.

İşsizim ne parası ben parasız yaşıyorum hiç param olmadı bu yaşıma kadar

Parayı sevmiyorum param olmasa da olur

Senelerdir keşkelerle yaşıyorum

Hayır

Haklısın ama ben hayata karşı zayıf güçsüz yetersiz eksik kaldım bu yaştan sonra da hayata uyum sağlayamam Kişiliğim oluşmadı gelişmedi

Evet ama yaş geçtikçe daha da zorlaşıyor herkes 15 18 20 yaşlarında açılıyor kendini aşıyor ben hiç açılamadım kendimi aşamadım gençken olmadı başaramadım

Hayır planım yok beklentim de yok hayattan tamamen bezmiş durumdayım hatta pes etmiş durumdayım bu yaştan sonra ölüme hazırlıyorum kendimi artık hayattan beklentim yok maalesef ailem olmadan tek başıma fazla yaşamam sanmıyorum

Bu yaştan sonra yardım almanın bir anlamı yok geç kaldım çocukken olacaktı o iş bu yaştan sonra herşey çok zor bu düzelecek bir durum değil artık hayatım böyle geçti geçiyor ve geçmeye devam edecek çünkü ben kendimi tanıyorum biliyorum benden adam olmaz değişemem düzelemem hayatta hep kaybetmeye mahkumum

Bu yaşıma kadar inandım ama olmadı

İmkanım olmadı destek almaya zaten korkuyorum çekiniyorum utanıyorum özgüvenim yok destek almak için bile yetersizim bu yaşıma kadar çok inandım açılmak kendimi aşmak değişmek düzelmek istedim ama hiç adım atamadım zamanla kapandıkça daha da kapandım sürekli daha da kapanıyorum

10 15 sene önce adım atmak daha kolaydı ama atamadım o yaşlarda atamadıysam bu yaşta zorlaştıktan sonra hiç atamam herhalde yani çünkü kolayken adım atamadım zorken nasıl olacak bilmiyorum neyse sağol

5 10 15 20 sene önce de farkındaydım herşeyin ama senelerdir düzelemiyorum hep aynıyım insanın hayata çocukluktan başlar çocukluk ergenlik insanın temeli bence yani benim temelim yokki yetişkin bir insanım ama temelim yok zayıf güçsüz kaldım hayata karşı zaman aşımına uğramış gibi bir durumun içindeyim çocukluktan sonrası yok hayatımda çocukkende yeterince oluşmadım gelişmedim ve eksik yetersiz kaldım kişilik bu işte maalesef yetişkin biriyim ama hayatı yaşamayı bilmiyorum bu yaştan sonra öğrenilmez yani bazı şeyleri öğrenmenin zamanı var ben o zamanı kaçırdım hep

Her konuda tecrübesiz yetersiz eksik zayıf güçsüz başarısız biriyim

Maalesef bu konuda haklıyım kendimi tanıyorum biliyorum kendime acımıyorum ayırca artık bana siz diye hitap etmesen ben o saygıyı hak etmiyorum bile

Ben saygıyı sevgiyi hak etmiyorum zaten seven sayan yok neyse ya yoruldum ben yatcam iyi geceler sağol herşey için

Ben Evden dışarı çıkamıyorum korkuyorum çekingenim kimseyi tanımam arkadaşım yok akraba kuzen falan hiç tanımam etmem spor salonuna da hayatta giremem

Ben ne kaybettim ne kaçırdım hayatta onu söyle

Gitmiyorum hastaneye hiçbir yere

Amacım yok bir şey beklemiyorum istemiyorum sadece merak ettim ne kaybettiğimi ve sordum

Anladım yani dışardaki hayattaki güzel şeylerden mahrum kaldım ama bunların neler olduğunu bile bilmiyorum

Agorafobi sosyalfobi ergofobi var çekingen özgüvensizim hiç çalışamadım ailemle yaşıyorum

Parasız yaşıyorum ne parası

Ailemle yaşıyorum ama masrafım yok

Aynen öyle

Aynen hayatta hiçbir şey başaramadım kazanamadım yaşayamadım

Çocukken olacaktı o iş artık çok geç imkanım olmadı demekki gidemedim

Hiçbir şey beklemiyorum soru sordum cevap arıyorum soruma ben burada sorunlarıma çözüm aramadım sadece hayatta kaybettiklerimi arıyorum

Hiçbir şey bildiğim yok

Gezemiyorum evden dışarı çıkamıyorum korkuyorum çekiniyorum özgüvenim yok

Dışarı çıkamıyorum korkuyorum olmuyor yapamıyorum senelerdir eve kapalı yaşıyorum neden anlamıyor kimse ya

Çıkamıyorum dışarı falan çıkabilseydim gençliğimi eve kapalı geçirmezdim

Hayır pek yok ailemle sorunum

Bu bir seçim ya da tercih değil insan kişiliğine göre sosyal ya da asosyal olur bence yani benim kişiliğimde sosyal olmama uygun değil

Pek sayılmaz tek ben böyleyim

Hiç çıkmıyorum gençliğim tamamen evde geçti

İmkanım olmadı yapamadım bu yasa böyle geldim senelerdir aynıyım hiç değişemedim hâlâ aynıyım 10 15 20 sene önce de böyle düşünüyordum dertliydim ama şeneler geçti hâlâ aynıyım

İlkokula ortaokula liseye gittim ama açılamadım hep sessiz durdum arkadaş edinemedim okuldan eve geldim hep liseden sonra da tamamen kapandım zaten eve

Üniversite sınavına 7 kere girdim olmadı çok sınavlara girdim olmadı başaramadım zaten liseye kadar başarısızdım liseyi zor bitirdim okulda hep sessiz çekingen kendi halimdeyim zaten çocukluktan belliydi herşey ben 5 10 15 20 sene önce de böyle dert yanıyordum herşeyin farkındaydım ama hiç değişemedim beceremedim gençliğim resmen boşa geçti senelerdir istemeyerek eve kapalı asosyal işsiz yaşadım bu yaştan sonra daha da zorlaştı kendimi çok güçsüz zayıf hissediyorum senelerdir adım atamadım hâlâ atamıyorum olmuyor

Bu yaştan sonra destek alsamda faydası olacağını sanmıyorum

Ailem bıktı artık benden

Eziktim hep sessiz çekingen asosyal özgüvensiz kendi halimde yalnız biriydim hâlâ aynıyım zaten

Hayır sadece işkur destekli programa katılmıştım eskiden

Bu yaşıma kadar iş bulamadım çalışamadım bu yaştan sonra da beni işe almaz kimse kendimde iş yapamam herhalde evde çürüyorum ailem zaten senelerdir üzülüyor

Çıkmıyorum kendimi saklıyorum

Evet çok şey kaybettiğimin farkındayım ama neler olduğunu bilmiyorum

Lise

7 kere girdim olmadı ben okumayı da beceremem temelim yok liseyi zor bitirdim kaç sene de verdiler diplomayı lisede zaten

Bu yaşıma kadar iş bulamadım beni kimse işe almaz