Sizlerin hayata bakış açınız nedir?

Ask: cok ama cok guzel birsey ama yeri ve zamaninda herseyin ileriye donuk olmasi lazim bence insan ilk once kisiligini gelistirmeli kendini gelistirmeli sonrada hayatini birlestirecegi kadinla ve aillesibi guzel bir mutlu bir gelecek verebilmek icin savasmali benim hayatimdaki tek amacim ve tek felsefem bu benim cocuklarim benim esim benim kendi aileme guzel bir gelecek sunmak her ne kadar ailem bunu bana sunamadiysa ben bu haksizligi kendi aileme yapmamam gerekiyor cunku eger bir ask iyi sonuclabdigi mutlu bittigi takdirde asktir. Aski en mutlu bir sekilde yasanmasi icin tamamen ask diyebilmek icin ilk once bu sebeplein bu kisilerin mutlu olmasi gerekir bence herkesib hayattaki tek amacinin bu olmasi gerek amacina ulasaba kadar cunku bu amaca uulasildigi takdirde zafer elde edilmis demektir. Bu amac gerceklestirilmedikten sonra diger amaclarin hic bir onemi yok bence ailenin mutlulugu yasam kalitesi en basta gelen seylerden biri cunku bunlar oldugu surece amaclarin devaminin ardi arkasi kesilmez ilk once hayatin asilmasi gereken bir duvar oldugu bilinmesi gerekir bu duvar kisilik yasam kalitesi sunulan hayat amac olarak siralanir insanin hayatta olmasinin tek sebebide yasama sebebide budur r bence insanlarin kendilerine bir amac edinmeleri lazim bir ugur uzerine savasmasi lazim hayat o kadar magrur ki toprak kadar sert ve yumusak amaclar asilmak icindir ilk once bir amaci olmali insanin cunku amaci olmayan insan en korkulmasi rn cekinilmesi gereken insandir cunku amaci veya bir gayesi olmayan insan bir eksiktir ve bu hayatta ilk once kaybedecegi bir seyi olmayan insandan korkacaksin derler evet cunku kaybedecegi biseyi olmayan insan hic birseyden kormaz ve bu insan hayatta bir gayesi olmayan insan pembe gozlukler dedigim gibi insanin bir amaci bir kisilik tarzi olmasi lazim pembe veya baska birsey olarak adlandirmamak gerekir bunu cunku o pembe gozlugun altinda vardir bir amac vardir bir gaye insan kendi penceresini kendi yaratir ve ordan bakmak ister hayata

Hepimizin hayata bakış açısı farklıdır. Kimi en zor anlarda bile güçlü ve sabırlı iken, kimi yıkım ve gözyaşı içinde yaşar.
Kimimiz hayata pembe gözlüklerin arkasından bakarken, kimimiz sürekli söylenir, bir şeylerden şikâyet eder, kendi gölgesi ile bile kavgalıdır. Ve hatta benim önümde gitmesin diye, hep güneşe karşı yürümeye özen gösterir.
Hayatı tozpembe görmeyi, her şeye hoşgörü ile yaklaşmayı çocukça bir duygu olarak görür, adına “Polyanacılık” deriz. Oysa hayata çocukça bakabilmek çok önemlidir. Bu bakış açısı her türlü yalan, riya ve yapmacıktan uzaktır. Ve bu bakışta, çıkar ilişkisine yer yoktur. Tamamıyla doğal ve içtendir. Bizlerse büyüdükçe bir şeyler bildiğimizin zannıyla birtakım havalara gireriz. Oysa Montagine’nin dediği gibi “İnsanlar başaklara benzer, içleri boşken başları havadadır, doldukça eğilirler.."
Kendimize şöyle bir bakalım olgunlaştıkça eğilebiliyormuyuz, daha mütevazı, daha ağırbaşlı olabiliyor muyuz? Yoksa büyüdükçe mesleki ya da ne bileyim entelektüel birikimlerimiz nedeniyle dünyaya meyvesiz kavak misali daha yukarıdan vurdumduymaz bir biçimde mi bakıyoruz.
Hayata bakış açımız, çevremize ve kendimize bakışa göre değişiyor. Kimi zaman
başkaları adına (düşünerek) karar vermeyi görev addediyoruz. Çocuklarımızın istikbali, tahsil hayatı, meslek seçimleri, eş seçimleri v. b. uzar gider. Belki verdiğiniz karardan dolayı karşı taraf duygusal olarak üzülüyor, kızıyor, lanet okuyor. Umurumuzda değil. Hayatı, bizden iyi kimse bilemez...