Hazımsızlık, tahammülsüzlük, içten içe kıskanmak ve başkalarının hayatına özenmek gibi sıralanabilecek dürtülerin nefreti açığa çıkardığını biliyoruz. Düşünen primatların "egosantrizm" içgüdüsü bütün olayların kaynağının çıkış noktasıdır bana kalırsa. Bir insanın mutluluğundan nefret etmekle onun acısından zevk almak aynı dereceden ezoterik dayatmanın benlikte aranmasıdır. İnsanlar, hayatları konusunda aksiye gittiği zamanlarda bilinçaltlarında geliştirirler nefret olgusunu. Yalnızca bu tarzdan hisler insanı iyice dibe batırmaktan başka hiçbir şeye yaramaz.
Doğrusunu söylemek gerekirse "her insan hayatının merkez odağına kendini koymalıdır ve çevresine beslediği hislerle enerjisini asla kirletmemelidir." Mutlu insanlardan nefret etme olayının temel prensibinde kişinin kendi mutsuzluğundan kaynaklı negatif enerjinin mutlu olan insanla enerji çatışması yaşaması sebebiyle hissel bir zıtlaşma vardır. Daha da derine inerseniz bir öykünme ile karşılaşabilirsiniz. Mutlu olan insanlardan nefret eden bireylere, mutlu olma hissiyatı sunulsa bunu reddetmeyeceklerdir elbette. Buradaki düşmanlık kati suretle mutluluğa karşı değildir anlayacağınız. Kimi vakitler para, kimi vakitler güzellik ve bazen de mutluluk hangi olgu olursa olsun insan kişisinin eksikliğini çektiği şeye mutlaka özlem duyar. Bu hararetli özlemin ve isteğin yan etkisi bazen bunlara sahip birisine karşı olumsuz hislerle yansıtılmış keskin bir geri dönüş olabilir. Lakin tasvip edilecek bir şey olduğunu söyleyemeyiz; uzak durulması ve kurtunulması gereken bir bilinçsel reflekstir. Bunu da yapabilmemiz için öncelikle hayat merkezimize kendimizi koymak ve eksikliklerimizi başka hayatları gözlemleyip kıyas yapmak yerine kendi içimize dengelemeye çalışarak olumlu yönde efor sarf etmeye gayret göstermek şarttır. Tanıdığınız veya tanımadığınız insanların mutluluklarını kıskanır mısınız; onların mutluluklarından kendinize pay biçer misiniz?
Başka insanların mutluluğundan nefret ediyor musunuz?
Başka insanların mutluluğundan nefret etmem ben, edemem. Aksine mutlu olmaları için daha da mutlu olmaları için temenni bile ederim. Neden nefret ediyim ki. Egoist bencil bir insan değilim. Her insan mutlu olsun isterim. Ahımı almayan, canımı yakmayan herkes mutlu olsun. Kimsenin mutsuzluğu ile de mutlu olmam. Nefrette etmem. Mutlu olmak güzel bişeydir. Kendi hayatıma bakarım, bana düşmez nefret etmek.
Bunu cidden öylelerini empati yapmak adına denedim, olmuyor yok takamıyorum öyle şeyleri. Saçmasalak karakterimde olmayan nadir bişiy ahah xd başkası mutlu olsun herkes mutlu olsun bunu neden nefret sebebi yapmalıyımkine. Senin ezoterik yasan elini xd, ya da eig versene dilenci değilim ama ver bana gülüşlerimi ver bana düşlerimi yok yok eig ver.
Hayır çünkü başkasının mutsuzluğu beni mutlu etmez, ya da başkasının mutluluğu mutsuz. Özenmeye gelince farklı olmayı seviyorum. Herkesin yaşam koşulları, hayata bakış açısı farklı bu nedenle hayatı da farklı.
1
6 Yorumla
Cevap sahibi
+1 yıl
Virgülden sonra "ya da" kullanmak.. Resmen türkçe katili oldum.
Sitedeki çoğu insan Türkçeyi ve imla kurallarını bütünüyle kullanmıyor en azından siz yanlış yaptığınızın dahi farkındasınız. Sorun etmeyin, bazen kaçıyor nadir de olsa. 😅
Hayatım boyunca sadece ''benliğim'' beni ilgilendirdi. Bir başkasının mutluluğu belki beni mutsuz etmedi ama mutlu da etmedi. Nefret duygusunu hayatım boyunca kimseye duymadım desem abartmış olmam sanırım. Bu arada yazını çok beğendim fakat yanlış anlamazsan tek bir önerim olucak; virgülleri kaçırma nefesim yetmiyor cümlenin sonuna :)
Kimsenin başarısından, mutluluğundan rahatsız değilim karakterime ters, aksine mutluluk ve sevginin olduğu bir yaşam hepimizi mutlu eder öyle düşünüyorum.
Sevdiğim ve değer verdiğim insanların mutluluğu hoşuma gider bunu da mutlaka söylerim onlara zaten. "şöyle şöyle olması çok güzel" gibisinden söylerim mutlaka. Sevdiğim biri olduğu için onun mutluluğu beni de olumlu anlamda etkiler mutlaka. Eğer ki mutlu olmasını istemesem, çekemesem zaten sevdiğim insanlar bunca zaman yanımda olmazlardı. Bunu bir şekilde anlayıp, uzaklaşırlardı. Herkes iyi ve mutlu olsun kimsenin mutluluğunda gözüm yok. Sevdiğim insanların mutluluğu da beni ayrıca mutlu eder.
Tam tersine başkasının mutluluğundan güç alıyorum. Etrafımda kendine güvensiz kararsız ve kendini üzüntüyle besleyen insanlara katlanamıyorum. İnsan etrafında mutlu enerjik hayatta bir amacı olsun ister.
Başka insanların hayatı beni ilgilendirmiyor ben kendi hayatıma ve yaşamıma bakıyorum doğru olan şeyleri yapmaya çalışıyorum mutlu olmam gereken yerde oluyorım üzülmem gereken yerde de kendimce üzülüyorum
Bu kadar aciz bir insan olmadım. Aksine insanların mutlu olduğunu görerek kendim de mutlu olurum. Mutlu olan insanlara baktıkça benim hayata dair umutlarım artıyor.
Hayır ben kendim odaklı bir insan oldugum için kimsenin mutlulugunu kıskanmıyorum. Özendigim birileri oluyor ama kıskanmıyorum özendigim bir kisi oldugunda hayata bakıs acısı bana uyuyorsa örnek alınabilicek birisi ise feyz alıyorum bunu herkez yapıyor ama cogu kötü kalpli insan benim oldugum gibi olmak yerine kıskanıyor allah herkeze kalp güzelligi versin.
Kimse cikipta gerçeği yazamamış hicmi icinizden keske bende oyle olsam soyle olsam demediniz? ben sevmedigim insanları mutlu olunca kıskanırım yani kiskanclikmidir bilmem ama üzüntü hissederim kendi durumumla kiyaslarim benim niye oyle de onun boyle derim ama sevdiğim bir insansa çok mutlu olurum
Beni ilgilendirmiyor ne kadar olsada kimse kıyaslamamalı çünkü kişiye göre değişir durumlar , ama düşmemi bekleyen , zevk alan kişiler var sadece birşey merak ediyorum onların başka daha önemli ilgilenecek şeyleri yok mu ya bu kadar mı olur kıskançlık özgüvensizlik?
Birini mutsuz edip sonrasında onun üzüntüsü üzerine mutlu olan o kadar çok insan gördüm ki.. İşte onların mutlu olduğunu görmem beni çok sinir ediyor..! hem de çok!