Çok iyi hatırlıyorum, bir kere vazgeçmiştim. Gitmek istediği söyleyen birine ağlaya ağlaya gitmemesi için yalvarmıştım. Giderse yaşayamayacağımı düşünüyordum. O kadar çok ağlamıştım ki ağlamam durduğunda gözlerimi doğru düzgün açamıyordum bile. Gururumu, kişiliğimi, kendimi büsbütünü ile ayaklar altına almama rağmen gitti. Beni bir başıma bıraktı. Onun için göze ve karşıma aldığım her şeyi umursamadan terketti gitti. Sonra kimse için bunu yapmadım, hâlâ da yapmam. Gidişini asla unutmuyorum. Şu an ki kalpsizliğimin, her şeyi alaya alışımın, nefretimin her şeyimin sebebi de o oldu. Bir kere bile yüzü gülmez umarım.
Gurur.. Varlığı da yokluğu da bir dert. Bazen beklersin. Anlatmayı. Duygularını dile getirmek istersin. Ama içinde birşey seni tutar. Yapma der. Yapma. Sana gelmeyene, sana söyleyemene gitme, anlatma..Kalırsın. Bir adım atsan belki değişecek herşey. Ama o adımı atamazsın. İşte seni o adımı attırmayan Gurur'dur.
Yasanan olayin siddeti belirler Soyleyim boyleyim ben cok iyiyim mukemmelim demek kolay sonucta. Ve sonucta kimse kotuyum diyemez bunun sebebi kendini kotu gormez. Ama ne kadar gercek kendidir o ise hic bilinmez.
Mesela aşk insana asla yapmam dediği şeyleri bile paşa paşa yaptırabilir. O yüzden ne desek söz değil. Aşk son derece tehlikeli ve kararsız. Bir bakmışsın bulutların üzerindesin ya da yerin dibinde, magma ile sarmaş dolaş.