Bir başkası için kendin olmaktan vazgeçer misin?

Kimse icin karakterimden feragat etmem kimseden de boyle bir sey yapmasini beklemem. Evde kaldigimiz sure boyunca annemle babamin arasinda tartismalar yasandi. Kardesim daha cok babamin tarafini tutuyormus gibi geldi, kendisi bunu reddetti. fakat annemin hissettigi de kardesimin onun yaninda olmayisiydi. bana hep kardesim ve babamdan 'onlar' diye bahsetmisti. oyle bahsetmesi kardesimi de karsisina aldigini gosteriyor, yanina degil. ben de o zaman annemin yaninda oldugunu daha cok hissettirmelisin dedim. hem annemle kardesimin arasinin acilmamasi icin, hem de gucluyu desteklemek kolayken zayifin yaninda olmak daha erdemli oldugu icin. Mesela bu ondan bir fedakarlik istemek degildir. O zaten annemi yanindaysa bunu nasil daha iyi hissettirecegi konusunda ona bazi fikirler verdim. Karsindakini gelistirmek baska degistirmek baska.

"Ben buyum" diyenlerdenim genelde..
Ama hatalarım için ben buyum demem hatalarımı söylerse biri bu bana da kötü gelirse o konuda davranışlarıma özen gösteririm ama kişilik özelliklerim için değişmem istenirse bunu yapmam
Beni farklı maskelerle değil ben olduğum için sevmeli biri..

Charles Bukowski olaya farklı bir yönden bakmış katılıyorum haklı söylediğinde.. bir de şu açıdan bakalım: "birini severken dengesiz bir ruh haline sahipse bir insan değişmesi gerekir. Değişmezse ruhunda taşıdigi o dengesizlik ilişkisine de yansir. İşin bir de bu boyutu var yani.. ya değişim gerekiyorsa o zaman napcaz? kendin olduğunu sandığın kişiden vazgeçip asıl olman gereken kişiye dönüşmen gerekiyorsa dönüş ve değiş..

Eski ben olsam alttan almaktan bir dağ idim. Sırf kırmamak adına kendi isteğimi değil karşımdaki o yücelttiğim insanın isteklerine kulak verirdim. O a diyorsa bende a diye dusunur kendimi yok sayardım. Ama bir daha aynı hataya düsmek istemiyorum ben iyi olduğumu sanıyordum böyle yaparak fakat ben kendimi mahvediyormuşum bunu bilinclenince farkettim.

Herkes yasdiklarimdan beni sorumlu tutunca, uzunca bir dönem degismeye calistim. Ciddi ciddi denedim laf olsun diye degil.

Bir yerden sonra nefes alamadığımı fark ettim. Her seyi oldugu yerde biraktim

Bir çok şeyden Vazgeçtim ama karakter değişmiyor. Bazılarına kalsa onu da değiştirecekler. Olduğu gibi kabul edemedikleri birini şekillendirip değiştirince ne özelliği kalacak bunu düşünemiyorlar.

Vazgeçmeyin. Siz bir tanesiniz. Kimse için kendinden vazgeçmeye değmez. Zaten özgüvensiz insan hayatt var olamaz. Gereksiz işlere girişmeyin kendiniz olun kendinizi sevin.

Seni olduğun gibi kabul etmeyen bir insanın hayatında yeri yoktur. degismeye gelirsek, varsa kötü bir alışkanlığın bırakman için çaba harcıyorsa o insanında en doğal hakkıdır.

Sorularını çok iyi buluyorum. Farkındalık yaratmak için bire birler. İnsanlar onaylanma, sevilme ihtiyacı duydukça benlikleri değişime zorlanıyor. Ama gerçekten bizi biz olduğumuz için benimsenme hissi daha cazip geliyor bana... Bu yüzden kemikleşmiş her şeyimi seviyorum. Bunlardan vazgeçemem. Kimse de vazgeçmesin.

İçimizdeki sesi ne zamana kadar bastırabilir ki elbet bir gün patlayacak oda çevremizdekilere zarar verecek en iyisi baştan ayarlayıp kendimizi patlatmamak

Vazgeçmem. Bana ters gelen durumlarla karşılaştığında da o kişiden uzaklaşıyorum. Uyarsam benim için tekrarlamamaya çalışacak bir süre. Sonra yine normale dönecek.

Aşık olmayan biri değişmem der aşık olan ve hayatındaki kişiyi kaybetmek istemeyen değişir az da olsa kendinden taviz verir