İki insan birbirini ömür boyu sevmeyi kabul ediyorsa "kusurlarıyla, eksikleriyle" onu hayatına alır. Kısırlık veyahut başka bir sorun sevginin önünde asla engel değildir; çocuk olmadan da evlilik yürür her türlü. Siz yeter ki karşı cinsinize mutlak saygı, sadakat, saygı ve tutkudan vazgeçmeyin. Ben çocuğu olmayacak biriyle evlenirdim, hayatın tek amacı çocuğa sahip olmak değil. Herkes soyu devam etsin ister lakin sevginin içerisinde buna olanak yoksa ve kişiye karşı yoğun duygular hissediyorsanız önemsemezsiniz bile. Evlatlık çocuk edinip ya da evcil hayvan alıp durumu tolere eden çiftler tanıyorum. Aynı şekilde insanlar cinsellik olmadan evliliğin sürmeyeceğini falan da zannediyor o da bayağı saçma bir düşüncedir. Karşınızdaki neticede insan ve siz onunla ekstrem hissiyatlar içinde bulunuyorsunuz. Bir başkasıyla aynı uyumu yakalayamazsanız o kişi sizin vazgeçilmeziniz olur. Burada herkes "evlenmem" dese bile gün gelir insan kişisi fikrini anlık değiştirebilir. Sabit fikirler her zaman için -doğruluğu kesin olmadıkça- değişkenlik gösterebilir, anlık ve durumun içerisinde yönünüzü farklı tayin edebilirsiniz. Evliliği direkt üremeye veya cinselliğe bağlamak bana göre gereksizdir. İki insan hayatı paylaşmalı çocuk bunun hediyesi; ha olmuyorsa dahi sevgi azalmamalıdır. Siz ömrünüzün sonuna kadar yola beraberce devam edeceğiniz o nitelikli insanı bulup hayatınıza entegre edin emin olun hiçbir sorunu gözünüz görmez. Çocuk ruhlu bir insanım ben hani biyolojik çocuğu gibi olamam tabii ama neticede o etkiyi bir miktar yaratırım.