Bazen diyorum ki, "gereğinden fazla alçakgönüllülük zaafların en büyüğüdür." Anın getirisinde yapabileceğimiz en iyi şey gösterişsiz olmaktır ama bunun karşımızdaki kişilerce yara olarak dağlanmasına bir hayli karşıyım. Etkileşim halinde bulunduğumuz bireyler bozuk para gibi insan harcarlarken bizim aşırı mütevazı olmamız maalesef bazı durumlarda "küçük düşmemize" yegane dayanak oluyor.
Hatırlarsanız, Louis-Ferdinand Céline "Gecenin Sonuna Yolculuk" romanında bu durumu şöyle özetliyordu: "Bu kendi kendini küçük düşürme sınavı sürerken, beni zaten terk etmeye hazır olan onurumun, adım adım, daha belirgin şekilde silindiğini ve uzaklaştığını, benden tamamen, bir anlamda resmen, koptuğunu fark ediyordum."
Her ne olursa olsun kişi kendi özsaygısını eksiltip kaybetmemelidir. Asla "insanlar da benim gibidir" deme gafletine düşmeyin. Kimse birbirinin aynısı değildir, hak edene mütevazı olun sürekli kendinizi mütevazı olacağım diye sekteye uğratmayın naçizane tavsiyemdir. Mütevazı bir insan mısınız? Peki ya mütevazılığınız zaaflarınızı açık etmeye zemin hazırlıyor mu?
Mütevazı olacağım derken hiç kendinizi küçük düşürdünüz mü?
Mütevazı biriyim evet. Ancak bunun benim zaaflarımı açık ettiğini düşünmüyorum ya da zaaflarımın açığa çıkmasının beni güçsüz bırakacağı kanısında değilim. Hani mütevazıyım, alttan alabilirim bundan pişmanlık da duymam. Mütevazılık ve alttan almak evet bir noktada zaafları açık edebilir. Ancak bu insana zarar verir mi- her insana- bilemem açıkcası.
Öncelikle şunu belirtmeliyim ki; Mütevazilik, yüksek insani nitelikler arasında yer almaktadır... Şahsen ben, mütevazi olduğum kadar da, gururlu olduğumu söyleyebilirim... Bu hassas dengeyi, her zaman korumaya gayret etmekteyim... Karşımdaki kişinin sergilediği tavır ve davranışlar, mütevaziliğimin sürecini belirleyicidir... Hayatım boyunca, megalomanlık ile, değerimi değersizleştirmek yerine; mütevazilik ile, değerimi değerlendirme yönünde çaba sarfettim... Bu hayatta, benim için temel ilkelerden biri; kişiye hak ettiği değeri vermektir... Sonuç olarak ben; mütevaziliğimi, değerimi korumak için her daim muhafaza edeceğim... Sadece bunu, hak eden kişilere yansıtacağım...
Gecen gün aptalın biri kaldirimda önümü kesmisti. Ve aşırı yağmurluydu. Isi vardi diye bekledim, beni farketmemisti ama. Beni görünce hemen yol verdi, bende tesekkur ederim kolay gelsin dedim ve ilerledim. Onu söyledikten sonra bana dik dik baktı sanki küfür etmişim gibi. O an cehenneme kadar yolun var diyesim geldi.
Kendimi mütevazi olacağım diye küçük düşürmedim. Mütevazi olmak için de ekstra bir çabaya girmedim. Akışına bıraktım doğal oldum. Kimse kimse gibi değildir evet, ve kimse herkes gibi düşünmez doğru ama mütevazi davranırken de zaaflarım ortaya çıkmadı.
Birisi beni övunce nedense kendimi kotu hisseder ve kendimi yaptigim isi kucumserim... aksini yaparsan egoist oluyorsun boyle de yapinca ozguvensiz... dengeyi tutturabilen var mi acaba