Evet yalnızım bütün vücudumdaki ufacık sinir hücresine kadar bunu hissediyorum ve çogu erkek yapcagı gibi birazda şehvet verdigi gazla hayat kadınına gidiyorum o an kendimi psikolojikmen yalnız hissetmiyorum fakat o gittikten sonra eski halimden daha kötü oldugumu anlıyorum. Biliyorum benim evim yok zengin degilim en lüks yerde yemek yediremem en lüks yaşantıları yaşatamam biliyorum yani o yüzdende ben hep istenmeyen adam olucam ve hep kötü biri olarak kalıcam hayat bu. Bugünkü şartlarda 100.000-150.000 evlenemem evlensem dahi mutlu olamam o borcu varlıgıyla allahım nasıl bir sınavdayız sen bana yardım et tövbe diyorum gitmicem diyorum fakat olmuyor yapamıyorum uyuşturucu gibi o kadın bataklıgına düşüyorum sokakta kızlara bakıyorum ister istemez alı koyamıyorum.