İnsan hayatında hep sevdiği yerden vuruluyorsa, darbeyi yerse sürekli bir şekilde toparlansa bile yalnızlıkla nasıl baş eder ?

Bak şimdi şöyle. Eğer bir insan o kadar şey yaşamışsa hayattan o kadar darbe almışsa ve her seferinde ayağa kalmayı başarmışsa merak etme o kadar şeyle mücadele etmiş kazanmış bir insana yalnızlık bişey yapmaz hatta ona ödül gibi gelir o yalnızlık kendini dinler rahatlar

Sürekli umut etmeye devam ediyorsun böyle oldğunda tekrar tekrar deneyip yine yıkılışını izliyorsun... Yine güçlü bir şekilde kalkıyorsun ama yine yıkmaya devam ediyorlar. Ve artık güçlü kalkmak da yetmemeye başladğında umudunu kaybediyorsun. Umudun bitince herşeyin de biliyor

Bazen dipte yalnız olmak daha çabuk iyileşmeyi sağlar. Daha kötüsü olamazdır çünkü. Darbe en beklemediğin yerden gelmiştir ve nakavt olmuşsundur. Bu darbeler tekrarlandıkça hayatına artık kimseyi sokmamaya başlar ve yalnızlık artık ilaç değil tercih olur.

Bence yalnızlıkla baş etmek yoktur. Yalnızlıkla baş edemezsin, ama arkadaşın olur fark etmezsin. Alışırsın ona, ama kabullenemezsin. Onu ona yakınırken bulursun kendini. Direnirsin ama yine ona sarılırsın eninde sonunda. Yalnızlık bir insanın hem gücü, hem zaafıdır.

Tek yolu artık umut etmemektir mutluluğu. “Bir gün mutlu olacağım, bir gün yeniden seveceğim ve sevdiğimden çok sevileceğim hatta” gibi düşüncelere yer vermemektir kalpte. Dedim ya umudu öldürmek ve tekrar yeşermesine izin vermemektir yürekte. Evet... tek yolu budur. Kabullenmek ve umudu öldürmek.

Biraz zor oluyor tabi zamana bırakmak gerek zamana bırakırken de uzun bir dönem başlıyor ve acı çeke çeke yanlızlığa baş koyuyorsun herkesle irtibatı kesmek istiyorsun çevren de tek tük insan kalsa bile hep kendini yalnız hissedebiliyorsun toparlanmak için hep zamana ihtiyaç duyulur sonrasında yalnızlığa bir alışan birdaha kabuğundan çıkamaz

Edemezsin. Hic kimse o yanlızlıkla başa çıkamaz. Sadece çıkıyormuş gibi görünmeye çabalar. Ama o insanların gözlerine baksan tek bir bakışla anlarsın tüm acılarını, o yalnızlığı. Tek birini, tek sevgiyi aradıklarını..

Ben artık cidden "İnsan bu, yapar." kafasına girdim. Kimse canımı ciddi anlamda yakamaz artık. Yalnızlığın tadına da varınca bir daha sosyal olamıyor insan. Hem yanımda sahte insanlar duracağına evde depresyon içinde çürümeyi tercih ederim.

Bazen kendine gelmen için dibe vurman ve kaybetmen gerekir bazı şeyleri. Kendine daha değer vermeyi öğrenirsin darbe alarak olgunlasiriz, bundan sonra kendinden çok kimseye değer vermemeyi öğrenmelisin herkes sana ihanet etse seni üzse bile bil ki Yalnizlik sana ihanet etmez.

yalnızlığın kötü bisey olmadığını anlaman gerekir önce. evet ask sevgi güzel seylerdir ama ayrilikta vardir kabullenmen gerekir. yanlizlikta huzur bulan insan zaten muhtac degildir kimseye.