Depresyondayım günden güne maf oluyorum kimse fark etmiyor ne yapmalıyım?

Gözlerimin feri söndü gözlerim ara ara kan çanağına dönüyor. Sabah akşam ağlıyorum. Evdekiler bir takım ruhsal problemlerimin olduğunu zaten biliyorlar çocukluktan beri var hocalara götürüp durdular şimdide alıştıkları için normal karşılıyorlar, geceleri bağırıyorum her gece sabaha kadar uyuyamıyorum, kabus görünce. Kafamı yastıktan kaldırıp karşımdaki insana bağırıp kızıyorum onunla konuşuyorum ama bilinçli değilim yoksa yapmam, uyku esnasında fark etmiyorum ama tamamen uyanıncada hatırlıyorum yaptıklarımı. Artık evdikiler umursamıyor günden güne maf olduğumu görmüyorlar. Maddi durumum iyi pahalı telefonlar çantalar cüzdanlar istediğim kıyafetler ve paramda hep var. Evimiz lüks büyük. Yediğim önünde yemediğim arkamda ama bunlar beni bir gram mutlu etmiyor. Her akşam eve bir ton misafir gelir ve yemekler hepsi çöpe gider bu bile benim moralimi bozuyor biz böyle çöpe atarken açlıktan ölen insanlar geliyor aklıma bütün gün bunun için bile üzülüyorum. Sonra avm bir kız gördüm bir eli sağlamdı diğer eli yoktu tek parmak vardı diğer elinde. Ona rağmen eline maskara almış açmaya çabalıyordu zorlanıyordu açarken, ama halinden o kadar memnun görünüyordu ki güzelce makyaj malzemelerini inceliyordu. Ben bu durumda bile bu kadar moralim bozuk ve depresyondayken o nasıl öyle mutlu görünüyordu. Tüm gün kendi acizliğime ve onun o çabalayışını düşündükçe üzüldüm. İntihar etmek istemiyorum ama ara ara düşünceleri geliyor ama cesaretsiz beceriksiz korkak olduğum için yapamıyorum.