Ben neden mutlu, enerjik, huzurlu, neşeli bir insan olamıyorum?

. biraz uzun olabilir ama içimi dökmek istiyorum bundan 4-5 yıl önceçok mutlu neşeli üzüntüsünü belli etmeyen biraz laylaylom tipte bi kızdım. ama 4-5 yıl öncesinde yaşadıklarımdan snra bir iki yıl hayata küstüm. daha sonra kendime gelmeye çalıştım ama olmadı çevremde kimse kalmamıştı beni tekrar hayata bağlayacak hiçbişey yoktu. ve bir yıl daha uyumakla gizlice ağlamakla geçti gitti.sonra biriyle tanıştım net üzerinden (sosyal hayatım sıfır olduğu için) görüştük konuştuk herşey harikaydı ilk defa sebepsiz yere içim huzurla doluyordu yıllarca kaçıp durduğum insanlara karşı içimde bir sevgi büyüyordu. kimseye aşık olmayı bırakın hoşlantı bile duymamış olan ben aşık olduğumu sanıyordum. taki şu son iki haftaya kadar artık yine içim kararıyor hiçbişey mutlu etmiyor onun beni teskin etmesi bile işe yaramıyor hatta onu kıskanmaya başlıyorum nasıl bukadar güçlü olur gülümsemesi suratından hiç gitmez.bu çok kötü bir his insan sevdiğinin mutlu olmasını ister bense onu kıskanıyorum. birçok şeyi sorgulamaya tekrar başladım yerdeki karıncanın bile bir yaşama gayesi varken benim yok. sanki içime şeytan kaçmış gibi hissediyorum. dine yönelip huzuru aramayı denedim ama olmuyor. sosyal ortamlara girmekten nefret ediyorum. sevdiğimi sandığım kişiyi üzüyorum onu hiç haketmiyorum çıldırmak üzereyim yapmak istedğim şeyler var ama hiç cesaretim yok bir türlü atılamıyorum bir işi yapmadan önce 50 kere erteliyorum yada hiç yapmıyorum korkarımki yakında alkolik olucam