Alışıyor insan kendini içinde tutmaya, dilinin altındaki baklaları ıslatmadan konuşmaya,Alışıyormusun sen ?

Bu zaman denen kavram yok mu ? Ne hallere düştüysem;hastanelik,bunalım,depresyon,boşluk,karamsarlık,umutsuzluk,hayal kırıklığı...dediler ki '' Zaman her şeyin ilacıdır...Hiç inanmadım olamaz dedim bu zaman beni iyileştiremez.Bu zaman onu unutturmaya yetmez.Kalbim bu acıyla yaşayamaz,zaman yardımcı olamaz dedim.Şu an anlıyorum ki zaman bütün hisleri yitiriyor ve geride kalan anıları bir köşede bırakıyor.Artık hissedemiyorsun öyle eskisi gibi hep aklında kalmıyor.Çok çok nadiren hatırlıyorsun oda nasıl mı ? Onunla yaşadığın yerleri gördüğünde anıların canlanıyor o kadar nasıl anlatsam böyle 10-15 saniye gibi hani bilmiyorum ölüm anını yaşıyanlar oldumu böyle bir çizgi geçer ya gözlerinden oda öyle işte onunla yaşadığın en güzel şeyler geçiyor gözünden;Gülmeler,eğlenmeler,el ele tutuşmalar falan tabi çok acı oluyor ama zaman geçtikçe kalp alışıyor acı cekmelere...Bazende çaresiz kalıyorsun elinden bir şeyin gelmeyeceğini biliyorsun onu içinde öldüreceğini zannediyorsun ama dokuz doğuruyor anlıyacağın insan sindiremiyor bazı şeyleri,alışamıyor gitmelere.Ama gitmek kolay olur asıl zor olan kalmaktır...

AŞK YAŞAMAKTIR ARKADAŞLAR VE HEP GÜZEL GÖRMEKTİR.BİZ BU ACILARI ÇEKMESEYDİK AŞKIN DEĞERİNİ NASIL ÖĞRENECEKTİK...

Yapabilecegin bisey yoksa en iyisi hic birsey yapmamaktir