30 yaşına gelmiş ama hayatında istediği hiçbir şeyi başaramamış kazanamamış yaşayamamış bir erkek hakkında ne düşünürsünüz?

Mesela 29 yaşındayım ve çocukluğumdan belli bu yaşıma kadar hep asosyal işsiz cahil korkak özgüvensiz yaşadım hiçbir şey başaramadım kazanamadım iş bulamadım çalışamadım gezemedim evlenemedim okuyamadım 7 kere sınava girdim kazanamadım sevgilim bile olmadı

Bu benim tercihimse neden hiç memnun olmadım memenin değilim burda senelerdir şikayet ediyorum kendimi sen anlamıyosun beni çünkü sen genç yaşta güçlü cesur özgüvenli biri olmuşsun kişiliğin oluşmuş gelişmiş ve kendine gire yargılıyorsun beni eğer tercihim bu olsaydı susar kabullenirdim bir erkek neden bile bile 30 yaşına kadar eve kapalı asosyal işsiz cahil korkak yaşar ki hiç çalışmadan kazanmadan başarmadan gezmeden eğlenmeden kız arkadaşı olmadan yaşar sence normal mi basit mi bu bence değil ben bu yaşıma kadar istemeyerek böyle yaşadım bu yaştan sonra da böyle gider zaten

Ben artık anladım ki benden adam olmaz bu yaşıma kadar boş yaşadım gençliğim de boşa geçti bu yaştan sonra da zaten hayata geç kaldım böyle geçer hayatım bu yaşıma kadar düzelemedim kendimi aşamadım çocukluğumdan belli özgüvensiz korkak paaif çekingen utangaç içime kapanık sessiz asosyal yaşıyorum kişiliğim oluşmadı gelişmedi güçsüz zayıf kaldım hayata tutunamadım hayatımı kazanamadım

Ben böyle düşünüyorum gençliğim boşa geçti hayata çok geç kaldım geri kaldım yaşım 30 ama 0 dan ibaretim zaten psikolojim de bitik bankımın dinindeyim hayattan beklentim de yok

Ben artık düzelemem değişemem boşver sen söyle soruma cevabın nedir ne düşünürsün böyle erkek hakkında

Evet rezil aciz hatta eziğin tekiyim bunları ben çoktan kabullendim zaten kendimi bildim bileli eziklenen dışlanan aşağılanan sevilmeyen sayılmayan biriyim umutsuzluk değil ben kendimi tanıyorum biliyorum

Ne söylersen söyle hak ediyorumdur

Neyse boşver sağol görüşün için