İnsanlar İstemeden Sahip Oldukları Kusurlarından Utanç Duymamalı Çünkü Siz Harikasınız!

Bence duyar. Hatta isteyerek sahip oldukları kusurlarından bile daha çok utanırlar istemeden sahip oldukları kusurlarından... Kötü bir karakterden değil de kötü bir kıyafetten utanırlar. Bozuk bir ahlaktan değil de bozuk bir saçtan çekinirler.

Sahi, neden insanlar fiziksel ve ruhsal kusurlarından utanır, onları saklamaya çalışır? Sahi, neden ben bunlardan utanıyorum en az eleştirdiğim kişiler kadar?

Bir insan gözleri iyi göremediği için utanır mı?

Ben utanıyorum. Gözlüklerim olmadan denize girmek isteyip sahilde yolumu kaybettiğimde, merdivenleri inemediğimde, bana gösterdikleri şeyleri göremediğimde çok utanıyorum. Aslında gözümün rahatsız olmasını ben istemedim, bu tamamen iradem dışında olan bir kusur.

İşte, insanlar böyledir. Hastalıklarından, engellerinden, kusurlarından utanç duyarlar ama bu kusurların onları eksik, zavallı veya ezik yapmadığını/yapamadığını asla kavrayamazlar.

"Utanma duygusu" neden vardır?

Klişe bir yanıt vereceğim: Çocukluğumuzdan hatta bebekliğimizden itibaren tüm hayatımızı etkileyen toplumsal dogmalar ve baskılar yüzünden vardır. Toplum içinde alay edilme, küçük görülme ve ayıplanma korkusundan dolayı oluşmuştur.

Bu duygunun miktarı çok azsa, kişiye fazla zarar veremez. Ancak artarsa onun tüm yaşam enerjisini emer ve sosyal ilişkilerini yok eder. Onu, adeta korkak ve aciz bir varlığa dönüştürür.

Bu duyguyla nasıl başa çıkılır?

Utanma duygusuyla savaşmak gerçekten çok zordur. Bireyin korkuları, toplumun baskısı, alışkanlıklar ve bağımlılıklar en büyük engeldir.

Ancak bundan kurtulmak imkansız değil. Yeter ki başaracağınıza inanın ve çok çabalayın!

Biz kusurlarımızla da mükemmeliz.

O yüzden ruhsal bozukluğumuzdan, aksayan ayağımızdan, görmeyen gözümüzden, işitmeyen kulağımızdan, beyazlamış saçlarımızdan, yüzümüzdeki çillerden, doğum lekemizden, peltek konuşmamızdan, kekelememizden ve diğer kusurlarımızdan asla utanmamalıyız.

Biz böyle doğduk ve kesinlikle harikayız.💖