Çocukluğumuzu Neden Bu Kadar Çok Özlüyoruz?

Neredeyse hepimiz çocukluğumuzu özlediğimizi her fırsatta dile getiririz. O günlerin hep bizde iyi kötü bir anısı vardır. Şimdiki zamanla kıyasla mumla ararız adeta.

Peki çocukluğumuzu neden bu kadar çok özlediğimizi hiç düşündünüz mü? Bunun tam olarak dile getiremediğimiz bazı geçerli nedenleri var.

Sadece yiyip içip uyuyorduk

Çocukluğumuzda tek hedefimiz büyümektir. Bildiğiniz gibi büyümemiz için de gereken şeyler düzenli beslenmek ve uyumaktan geçer. Ailemizin ve çevremizdeki insanların bizden tek beklentisi bu yöndedir. Sağlıklı bir şekilde doğduktan sonra güzelce büyüyüp bir yetişkin olmamızı dilerler.

Hiçbir şekilde bize ciddi bir sorumluluk yüklemezler. Belli bir yaşa geldikten sonra okula gittiğimizde de notlar konusunda beklentileri yoktur aslında. Her çocuğun zaten bir şekilde geçeceğini iyi bilirler. Dolayısıyla çocukken hep rahatlık sarar bizleri.

Bizi koruyup kollayacak daima biri olurdu

Doğduğumuz günden itibaren büyüklerimiz hep bizim yanımızda olmaya gayret ederler. Yaşımız ilerledikçe yanımızda olma sıklıkları bir hayli azalır. Özellikle ailemiz biz çocukken düzgün bir şekilde yetişmemize gayret eder. Bir yanlışlık yaptığımızda bize doğrusunu öğretirler. Aynı hatayı birkaç kez yapsak bile onlar o yanlışı düzeltirler.

Bunun nedeni çocuk olduğumuz içindir. Yetişkin birine bu kadar çok tahammül gösterilmez. Onlar biz her şeyin doğrusunu iyice öğrenene kadar hiçbir fedakarlıktan kaçınmazlar. Bu bağlamda her ne hata yaparsak yapalım, ağır bir şekilde sorgulanmadığımız günleri özlemekten kendimizi alıkoyamayız.

Gelecekle ilgili bir şey düşünmemize gerek yoktu

Yazının başında da belirttiğim gibi çocukken bize ciddi bir sorumluluk yüklenmediği için konumumuz oldukça rahattır. Geleceğimizi dahi ailemiz düşünür. Yani biz ilerleyen yaşlarda geleceğimizi yönlendirmek için girişimde bulunuruz. Çocukken sadece hayatın tadını çıkartırız.

Özellikle arkadaşlarımızla tüm gün sokakta oynamakta özgür oluruz. Bu durum bize sosyallik kattığı, yeni yeni arkadaşlıklar edindiğimiz için ailemiz de bizim adımıza mutlu olur. 18'li yaşlara geldiğimize her şeyde bir daha bu kadar özgür olamayacağımızı onlar da iyi bilirler.

Davranışlarımız hep çocukcaydı

Biz gülüp eğlenirken yaramazlık yaptığımız zamanlar da çok olur. Büyüklerimizin yanındayken yaramazlıkta sınır tanımadığımız zamanlar olur. Büyüklerimiz bu durumu "çocuk işte" deyip gülerek geçer. Çünkü çocuklukta yaptığımız bu yaramazlıkların geçici durum olduğu herkes tarafından iyi bilinir.

"Ben merkezci" olarak bakarız çoğu olaya. Yani elimizdekini başka biriyle kolay kolay paylaşmak istemeyip, her şeyin bizde olmasını dileriz. Bunlar oldukça doğal şeylerdir. Sonuçta çocuk olduğumuz için çocukluk yapmakta da özgürüz. :)

İlk aşkımız, insanlara olan sevgimiz çok masumdu

Çocukken yüreğimiz o kadar masumdu ki... Maalesef şu anda en masum olanımız bile çocukluğumuzdaki kadar değildir. Çünkü o dönemlerde en ufak bir çıkarımız dahi olmadan çevremizdekileri benimserdik. Sadece sevgimizi ortaya koyduğumuz için sergilediğimiz davranışlar çok masumaneydi.

Fakat belli bir yaşa geldikten sonra masumiyetin azaldığını gördük. Çevremizdeki insanların bazen kolayca bizi kırabileceği zamanları hepimiz yaşadık. Çoğu arkadaşlık ilişkimiz, iş/okul hayatımız çıkar ilişkilerine dayalı olmaya başladı.

İşte bu nedenlerden dolayı hep çocuk kalmayı yeğliyoruz. Geçmişteki hayatımıza büyük bir özlem duyuyoruz.

Okuduğunuz için teşekkürler.

Sevgilerimle...

#Askiyasamak