OKB Hastalığının Günlük Yaşama Etkileri Neler?

Ben çok takıntılı ve stresli bir çocuktum. Bana söylenen ve yapılan her şeyi kafama takardım ve onları düşünmeden bir dakika bile duramazdım. Örneğin 8-9 yaşlarımdayken annem "haberlerde izledim, bir kadın çocuklarını bırakıp kaçmış" demişti ve ben bunu annemin evden kaçma fikrini paylaşması olarak algılamıştım. O günden itibaren annemin evden kaçacağı korkusuyla yaşadım, o eve beş dakika geç gelse bile stresten deliye dönerdim. İlkokulda bir kez merdivenlerden düştüm ve o günden sonra merdivenlerden rahatça inip çıkamaz oldum. Annem, bu korkumun geçmesi için uzun yıllar uğraştı. Bir keresinde içtiğim hap boğazıma kaçtı ve ben hala hap içmeye korkuyorum. Bunun gibi pek çok kötü anım var.

Eskiden şizofren olduğumu düşünüyordum.

Nedendir bilinmez, on üç yaşımdayken saplantılı bir şekilde "şizofreni hastası olduğumu" sanıyordum. İnternetten bu hastalık hakkında araştırmalar yapıyordum ve üzüntüden mahvoluyordum. Doktora gitmemiştim ama şizofreni olduğumdan yüzde yüz emindim. Bu hastalığa sahip insanların halüsinasyon gördüğünü biliyordum ve ben de görmeye çalışıyordum. Evet, gerçekten çalışıyordum ama asla göremedim.

Daha sonraki yıllarda paranoid kişilik bozukluğum olduğuna inanmaya başladım. Durumumu aileme anlatmaya utanıyordum ama tedavi olmak istiyordum.

Bunların hepsinin birer takıntı olduğunu fark ettim.

Çok takıntılı hatta saplantılı bir insan olduğumu fark ettim. Bir duruma, olaya, düşünceye öylesine bağlanıyordum ki o şey bana acı çektirse bile onu düşünmeden duramıyordum. Örneğin canımı sıkan bir olayı her saniye yeniden gözümde canlandırıyordum ve kendime acı çektiriyordum.

Bir dönem kalbime takmıştım. Sürekli, kalp hastası olduğumu ve yakında öleceğimi söylüyordum. Sonunda ailem dayanamadı ve beni doktora götürdü. Sonuçlar temiz çıktı, kalbim gayet sağlıklıymış.

Takıntılarım, günlük yaşamımı çok etkiliyordu.

Birkaç örnek vermek gerekirse:

- Gözümde miyop ve astigmat var bu yüzden sürekli gözlük takmam gerek. Gözlük, beni çok rahatsız ediyor ve sürekli bunu düşünüyorum. Gözlüğümün her daim tertemiz olmasını istiyorum ve beni çok sıktığını hissediyorum.

- Ellerimi yıkadıktan sonra suyu kapatıyorum ama kapatamadım zannediyorum. Musluğu kapatıp kapatmadığımı belki de on beş-yirmi kez kontrol ediyorum.

- Bir odadan çıkarken ışığı kapatıyorum ama bir türlü içime sinmiyor ve ışığı kapatıp kapatmadığımı defalarca kontrol ediyorum.

- Dışarıdayken sürekli cep telefonumu kontrol ediyorum, onu kaybetmekten çok korkuyorum. Bazen okulda/sınav esnasında bile telefonum aklıma geliyor ve sınavı bırakıp "acaba telefonum güvende mi" diye endişeleniyorum.

- Aniden aklıma eskiden yaşadığım kötü bir olay geliyor ve bütün gün onu düşünüyorum. Bu yüzden derslerimi dinleyemiyorum, arkadaşlarımla sohbet edemiyorum, kitap okuyamıyorum, film izleyemiyorum, yazı yazamıyorum...

- Bazen ortada hiçbir sebep yokken içime bir sıkıntı çöküyor, sanki büyük bir felaket gelecekmiş gibi hissediyorum.

- Bunu itiraf etmeye utanıyorum ama hala merdivenlerden korkuyorum.

- Bazen yemek yerken boğulacağımı düşünüyorum ve yemeğimi yiyemiyorum.

- Bir dönem, uyumaktan korkuyordum çünkü uyursam bir daha uyanamayacağımı düşünüyordum.

Bunlar ve söylemediğim daha pek çok takıntım var.

Yaklaşık bir aydır doktora gidiyorum.

Doktor, anksiyete bozukluğu olduğunu söyledi ve bana ilaç verdi. Maalesef hap kullanmaktan korktuğum için şurup içiyorum. Ayrıca yakında psikologa gideceğim. Doktorun söylediğine göre tedavimi aksatmazsam, iki sene içinde iyileşecekmişim. Umarım iyileşirim...