Yalnızlık... ne kadar derin, ne kadar ıssız bir kelime değil mi?
Hele bir de ilk kazığı , ilk terk edilişi babanızdan tattıysanız, ilk aşkınızdan ihanete uğradıysanız,hele bir de kadınsanız daha da zifirleşiyor bu kelime... Küçüktüm... İki günümün biri annemle babamın kavgalarını izlemekle geçiyordu. Babam aldatıyordu annemi... Annem de kendi halince paralıyordu babamı her gece... Ve bir gün terk etti babam bizi. Annemin gecelerce ağlayışı gözlerimden gitmez hala. Yurtdışında anneannemin yanına dönmeye karar verdik. İlkokulu orada okudum. Lise zamanlarında annemin işlerinden sebep Türkiye ye döndük. Annem sonra tekrar yurt dışına döndü ben ayrılmak istemedim ülkemden...
Üniversiteydi, işti güçtü buradayım hala fakat hep bir yanım eksik. Güçlü olmanızı istemeyen erkekler
Erkeklere oldum olası güvenemedim zaten. İş başvurularında farklı teklifler edenlerden tutun, gözle sözle taciz edenlere kadar. Yalnız kadın olmak ek iş olarak fahişelik olarak bile algılanıyor kimilerince. Bunu bizzat yaşamasam da yaşamasam da yaşayan çok arkadaşımı gördüm. Maddi yönden zayıf olmadığım için şanslıydım belkide.
Evlilik... Anne olmak... Gerçekten bu dünyada olan şeyler mi?
Bir alışkanlığım vardı bir zamanlar. Her duş aldıktan sonra, cam kenarına oturur ve cama dallarıyla uzanan bahçedeki ağaçla konuşurdum. Yoldan bebek arabasıyla geçen aileleri izler ağlardım. Babam ilk gitti hayatımdan, ilk o "erkeklere güvenme"yi kazıdı beynime.Sonra da üniversite de evlenme hayalleri kurduğum adam... Ben mi hayatı kendime zehir ediyorum, yoksa cidden dürüst insanlar var mı şu dünyada hiç bilmiyorum. Mutlu aileleri gördükçe başka bir gezegenden göç ettiklerini düşünürdüm yer yer... Ve derken soğudu içim zamanla.
Acımasız insanları hemen yargılamayın
Bir acımasızdan serzenişler. Belki de canım yandığı için , gizli tuttuğum kronik bir mutsuzluğum olduğu için çevremdeki insanların canını acıtıyor / kırıyordum. Karıncayı bile incitemezdim oysa ben. Zamanla soğudu içim , güçlendim belki ama iyi niyetimi de kaybettim.
İyi niyetini kaybetmeyenlere sonsuz tebessümler...
daha kötüsü de yanında olanlar tarafından terk edilmek... Baban var ama umurunda değilsindir ve gitti, yok diyemediğin gibi yanımda da diyemezsin. Ama unutma ki hepimiz kalabalıklar içinde yalnızız...
En İyi Cevaplar