Mutsuz Olma Korkusuydu Bana Bunları Yaptıran

Hayatımın çoğu mutlu olmaya çalışarak geçti, geçmeye de devam ediyor. Ne zaman mutlu olmaya çıksam, hep bir yığın mutsuzlukla geri döndüm kabuğuma. Mutlu olmak zorunda mıydım?

Kötüye hazırlan ki, iyi olunca sevinesin.

Bir çoğumuzun oynamaktan zevk aldığı oyundur bu eminim. Kendimizi en kötü senaryolarla korkutur, iyi sonuç gelince derin bir nefes almamızı sağlardık. Özellikle okul döneminde sıkça kullandım ben bu yöntemi. Sınavlardan düşük not alma ihtimallerini hesaplar, ona göre planlar yapar ve beklediğimden bir parça yüksek not bile gelse sevinirdim. Ama artık bunu hayatımdan çıkartmaya başladım. Çünkü bir süre sonra her kötü düşündüğüm, ihtimal olmaktan çıkıp gerçeğe dönüştü. Bu da benim ''şok ağızlı, uğursuz'' gibi kendime sıfatlar yapıştırmam ile katlanarak arttı.

Artık benim felsefem ''iyi düşüneyim, iyi olsun.'' Çünkü evrene yolladığımız olumlu enerjilerin hayatımıza katkısı olduğuna inanıyorum. Zaten inanmak, başarmanın yarısıdır derler buna hepimiz hemfikiriz. Kendime mutsuz olacağım korkusu yaşatmamaya çalışıyorum. Çünkü mutsuz olmakta hayatın bir parçası ve belli dönemlerde bunu yaşamamız gerekli. Bu da bir ders, bir imtihan.

Her zaman mutlu olmak zorunda değiliz, mutsuzlukta bizler için. :)