Hayatın Parçası Korkular

Her insanın ruhunda derin çukurlar oluşturan, yaralayan korkuları vardır. Ben en çok aşağılanmaktan korktum. Birinin beni ayakları altına alıp öylece oynamasından, ezmesinden korktum. Çünkü öyle geçmiyordu hemen, ruhunu titretiyor, her bir parçasını bir yere savuruyordu.

Çocukluğuma dair hatırladığım en canlı hatıralar hep babamla ilgili. Karanlık. Kimi zaman annemi bir pislik gibi dövüyor, gücün yetmiyor ayırmıya. Baban gözüne çok güçlü geliyor ama bir kahraman gibi değil. Güçten nefret ediyorsun. kimi zaman annenin aldatılmayı nasıl ezilerek, mecburen kabullendiğini izliyorsun.Kimi zaman annemi öyle kötü aşağılıyor öyle kötü küfürler ediyor ki sadece annenin içine attığı hıçkırıklarını, yüzünün rengini izliyorsun.Sonra öyle kötü bağırıyor ki dünyadaki tüm seslerden nefret ediyorsun. Gözünde öyle çirkinleşiyor öyle korkutucu oluyor ki babanın yanında tek derdin onu sinirlendirmemek oluyor.

Bazen annem ve babam kavga ettikten sonra uyuyamazdık. Ablam ve ben nöbet tutar, sıra sıra babamın uyuyup uyumadığını, anneme bir şey yapıp yapmadığını kontrol ederdik.

Sonra en büyük huzurum yalnızlık oldu. Çok insan tanımadım. Ama aşağılanmaktan, annemin yaşadıklarını yaşamaktan çok korktum. Sırf bu yüzden istesem de yaklaşmadım insanlara. Evet herkes kötü değildi ama kimin iyi olduğunu bilemezsin ki. Bazı insanlar sevgiyi, sorumluluğu, güzel şeyleri kaldıramazlar. Yüklendiklerini ne kaldırabilirler ne de bir yerde bırakırlar. Öylece sürüklerler, yaralar aça aça hiç umursamadan.

Erkekler kötü veya kadınlar iyi demiyorum, sadece içimden gelen rahatlamak adına yazdığım birkaç satır.