Çocukluğumuza Dönmeyi İstediğimiz Anlar!

Hayat yolunda her bir adımda yere düşürdüğümüz çocukluğumuza özlem duymak ne haddimize?
Herkes bahaneler ardına sığınarak özlemekte çocukluğu.
Oysa biz kendi elimizle çöpe atmıyor muyuz çocukluğun her zerresini?
Kendimiz kaybetmiyor muyuz onu 20 yıllık yollarda?

Bu kaybettiğimiz dünya ne renkli bir dünyadır.
Büyüdükçe acılaşan tatlardan hiçbirini barındırmaz.
Dedim ya, hayat yolunun her bir adımında çocukluktan bir parçayı yere düşürüyoruz. Yürürken ellerimizde taşıdığımız çocukluğun üzerine sorumluluklar, zorluklar eklendikçe ve bir kule edasıyla yükseldikçe altta kalan çocukluk zerrelerini taşıyamıyor, teker teker düşürüyoruz. Aslında bizler, hak ettiği manada ona değer vermeyerek çocukluğumuzu yitiriyoruz. Onu kulenin en tepesine yerleştirmeyi kabul etmeyerek yok ediyoruz, kendi ellerimizle.

Büyüdükçe grileşiyor dünya, çocuklar gibi özgür olmuyoruz. Oysa yağmur altında bir sokakta boylu boyunca koşmak bile, bir çocukluktur.
Bizse artık, "yetişkinler sınıfı" olarak, ne zaman bizi ıslatsa, yağmura lanet okuyoruz... Yağmurun, "robot" devrelerimize zarar vermesinden deli gibi korkuyoruz!

Bir nevi yitirmekte olduğumuz tüm değerler çocukluktadır. Çocuk gibi düşünmek, hissetmek gerçekten bambaşka bir dünyadır. Özgün ve saf kalmışlıktır çocukluk, her kelime üzerine düşünmek, anlam aramaktır çocukluk. Anılarını gök yüzüne sıralayıp seyretmektir. Duyguların en içten çağıdır. Soruların en sınırsız âlemidir. Kendin olmanın en renkli yansımasıdır dünyaya...
Demek istediğim, çocukken sahip olduğun "seni" ne kadar kaybedersen o kadar uzaklaşırsın kendinden.
Peki ya sen, acziyetle çocukluğunu her adımda biraz daha yitiren insan,
En son ne zaman kalemi eline alıp bir duvar karaladın?
En son hangi yıldızın altında bir hayal kurdun?
En son hangi kelebeğin kulağına bir isim fısıldadın?
Hangi çiçeğe anlattın yüreğindekileri?
Kaç renk ezberledin, kaç masal anlattın ki sen, çocukluğuna özlem duyasın?

Ben çocukluğumda özlediğim şey bir kere dostum vardı sonradan onlar taşındığında yalnız kaldım. Eski evdeyken saat 12 de bütün kadınlar dışarı çıkardı. Annem ve mahalledeki kadınlar bir yerden otururlar sohbet ederlerdi bizde bütün mahalledeki çocukları toplar saklambaç oynardık. Çoçukluğumda kendimi yalnız hissetmezdim. Arkadaşım taşındıktan 1 sene sonra bizde taşındık o zamanlar bilgisayarlar çok yaygın değildi. Bilgisayar eve gelince yavaş yavaş asosyal oldum ve arkadaşımın gitmesi ve yalnız olmamda dolayı içine kapanık oldum. Eski evdeyken 5-6 saat bisiklet sürerdim ve gerçekten çok zayıf biriydim taşindıktan sonra ergenlikle birlikte kilo almaya başladım çok kilolu degilim ama fiziğimi de beğenmiyorum açıkçası. Bilgisayar geldikten sonra ve apartmanlar evler insanı yavaş yavaş insanlardan uzaklaştırıyor. Kendini yalnız hissetmeni ve cocukluğunu özlemene sebep oluyor.

Güzel bir çocukluğum olmadı o yüzden çocukluguma dönmek gibi bir düşüncem olmadı zira bir oyuncağım olmamıştı çalışıyordum hastaydım ölümden döndüm o derece hastaydım tabi o zaman işitme duyumuda %50 kaybettim vs çok zor zamanlar geçirdim şimdi Allaha şükür iyiyim. Eline sağlık.

keşke hep çocuk kalabilseydik.. belkı de dunyayı cocuklar yonetmelı

Aynen, eline sağlık:pp