Tanıdığım En Çekingen İnsan

Ben de oyleyim ve henuz duzelmedim. İlacli psikiyatrik tedavimi yarim biraktim. Cunku etkili oldugunu dusunmedim. Pisirik, miyminti, kendine hayri yok, ozur u gibi laflar ediyorlar. (Yas 19) ustelik bunlari soyleyenler cocuk bile degil koca koca +40 insanlar. Anneme arkadasi senin kizini ozurlu saniyordum demis. Okulda mecbur kalmadikca koca bir gun boyunca hic yerimden kalkmaz, mcbur kalmadikca tek kelime etmezdm. Konusurken sesim cok az cikardi. Evimize gaz alamadigimiz icin ve burun icimdeki bir rahatsizlik yuzunden devamli hasta gezerdim. Hep burnum akardi. Surekli sumkuremezsin ki. Burnumu cekerdim o yuzden. İgrenerek bakarak oyle yapma, hep burnunu cekiyor vs diyorlardi. Bir gun konustugumda uzayli gormus gibi birbirlerine gulerek anlatiyorlardi ve "demek o da bir insanmis" diyorlardi. Sessiz oldugum icin bana insan degilsin diyorlardi. Esyalarima zarar veriyor, saclarima surekli kagit toplari firlatiyor, hocalar bile alay edip hakaret ediyordu. İtip kakiyorlardi. Hakaret edip olmadik sapkinca laflar ediyirlardi yanimda durup dururken. Dayanamayip aciga kaydoldum. İse girdim ama tututanamadim. Kirk yilin basi bir seye kizip bagirsam her seye kiziyor oluyordum. 13 yasimda basladi. Bir gun karsilastigim bir arkadasimla konustum biraz. Ayni okuldaydik. O basa siniftaydi. Kiz. Onla konustugumu gorenler beni geri zekali sandiklari icin yanima gelip cok telasli ve korkmus sekilde "kim o? Konusmasana bos ver" falan diyorlardi. Yani ben saf salagm ya, oyle her onume gelen hic tanimadigim insanlarla hemen samimiyet kurup kendimi kullandirtacam diye korkuyorlar. Halbuki ben onu cok iyi taniyordum evlerimiz de yakindi.

Ruhsal dönüşüm yaşamışsın. Bu çok güzel. Umarım seni sarsan bir olay yaşayıp kabuğuna dönmezsin. Buna dikkat etmeni öneririm.
Aşırıya kaçıp, çok rahat olmak da sana zarar verebilir. Sadece üzülmeni istemem bu bir öneri.
Bazen garip şekilde toplumdan dışlanan ve insanlara soğuk gelen kişiler oluyor. Ben böyle 3 kişi tanıdım eğitim sürecimde. Kimisinin dışlanma nedeni psikolojik rahatsızlığından dolayı sergilediği tavırlar kimisinin kilolu ve iğrenç espiriler yapması birisinin neden dışlandığını bilmiyorum diğerinin fiziksel hastalığıydı.
Ben dışlanmanın ya da alay edilmenin çoğu nedenin dış görünüş olduğunu düşünüyorum.. İnsanlar ambalaja çok önem veriyor maalesef.
Daha iyi giyinince, zayıflayınca daha sağlıklı görünüp pozitif olunca etrafın insanlarla çevrili oluyor. Soğuk kalıp, insanlara karşı güçsüz olunca ve sevgi bekleyince de o kadar incitiyorlar. Senin adına sevindim.

Ben de hemen hemen senin eski halindeyim şu an okulda hiç mi hiç arkadaşım yok bir arkadaşım bana yaptığı kötülüğün farkında olmadı bu zamana kadar sıkıldım artık mesajlarına aramalarına dönmemeye başladım bu yaptıgı şeyi düzeltmez artık ama işte okuldaki tek arkadaşımı silmek zorunda kaldım gibi hissediyorum ortaokul arkadaşım tek dostum ama yeni arkadaşlar edinmeye başladıktan beri eskisi gib değiliyiz beni anlamıyor e haklı ona hayatımı anlatamıyorum diğerleri yaşadığı her şeyi birbiriyke paylaşıyo ve bu onları birbirine yakınlaştırıyo ama brn sorunlarımı kimseyle paylaşmayı başaramıyorum okulda hep sessizim hepp kimseyle iletişimim yok bana ruh gibisin robotsun diyolar hiçbi şeye tepki vermiyosun mutlu değilsin ya da üzgün herkes birbirini tanıyo ama ben okulda varım ya da yokum okuldan ayrılmaya karar versem eminin kimse gittiğimin farkına varmaz ailem zaten ayrı bir şey hakkımda bir sey bilmezler ve sorunlsr bitmiyo bu da benimki işte

Çok haklısn. Sessiz, yalnız insanı ezik olarak görüyorlar. Seni o kadar iyi anlıyorum ki. Çünkü bende önceden pasif, kendini ifade edemeyen (cümle dahi kuramayan), yalnız, herkesin alay ettiği bir insandım. Dokuz yaşında babasından şiddet gören bir kız çocuğu nasıl olabilir ki? Korku dolu, güvensiz olur değil mi? Çok beğendm Bence'ni. Emeğine, yüreğine sağlik. Bende senin gibi psikiyatra gittim. Faydasını göremedim. Hap kullandim. Kilo aldm o haplardan dolayi. Şimdi kendimi ifade edebiliyorum. Hayır diyebiliyorum. Ama çok acimasızm. Çünkü kimse acımadi bana. Ailemdn başka kimse acımadı. Sahi insanları si. lememeyi nasıl başarıyorsn. Bana da öğretsene

Bende okulda çok psikolojik şiddet görmüştüm. Cidden kimilerine önemsiz gibi gelsede etkisinden çıkmak zor. Psikolojik sorunlarım vardı bir türlü uyumu sağlayamıyordum sürekli nefret odağı olmak yorucu birşey. Hala o zamanların sıkıntısını çekiyorum mesela insanlarla göz teması kuramıyorum. Herşeyi aşmak istiyorum. Umarım bunu cevaplarsın :)

insanların bazen çok vicdansız olduğunu düşünüyorum bu nedenlede biraz çekingen olmak bana normal geliyor, çünkü biriyle alay etmek küçük düşürmek bana çok zalimce geliyor, o zamanlar karşına ii bir insan çıksaydı daha çabuk toparlanırdın, umarım böyle problemi olan iinsanlra umut kaynağı olursun

Bende hemen hemen aynı seyleri yaşadım, ilkokulda benimlede dalga gecerlerdi hep. Lisede biraz daha iyiydim ama lise sonra dershaneye başladığımda gitmek istemedim hiç. Bütün sene hiç arkadaşım olmadı ve sınıftada öğretmen zorla öğrencileri yanıma oturttururdu. Kimse yanıma oturmak istemezdi. Sevgilim bile sırf bu yüzden beni terketti. Hala düzelemedim.

Cok guzel yazmisin... Ama yasadiklarin icin uzuldum.. Şu an duzeldigine de senin adina sevindim.. Simdi sen kimseye guvenemiyrsndur da.. Tahmin ☺.. Bencil degil de.. Umursamamk lazim.. Ilk ben olmali hayatin biraz da.. Sana tahammulu olmayanlari da takmamak lazim bence.. Ins. Istedigin gibi yazar olursn... Yeni hayatinda basarilar... 😊

Tebrik ederim çok güzel ifade ediyorsun kendini sıkılmadan okudum hepsini gercekten sende kabiliyet var.. hedefine ulasirsin umarım.. yazında kendimi gördüm bazı yerlerde keşke bende senin gibi duygularımı böyle ifade edebilsem içime atmak yerine ama öyle bir yeteneğim yok. neyse senin adına sevindim. emeğine sağlık