Arkadaş Çevresi Olmayan İnsanların Anlayabileceği 4 Şey

Öncelikle yalnız insanların diğer insanlardan zarar gördüğünden kendi iç dünyasına dönük olduğunu bilmek lazım. Şahsen sizinkini bilmem. Ancak, yalnızlığın da kendi çapında bir güzelliği bir karizması var. İnsanın mutlu olması için her zaman yanında yöresinde birilerinin olmasına ihtiyacı yok. Mesela ihanete uğramazsınız, en iyi dostunuz sizsinizdir, kendi verdiğiniz kararlara göre hareket edersiniz, kendinize daha çok zamanınız olur, duygularınızı kimseden saklamak zorunda değilsinizdir, huzuru ve mutluluğu küçük şeylerde bulabilirsiniz.
Yalnız yaşayan biri olarak diğerlerine göre çok çok artılarımın olduğunu düşünüyorum. Taki gerçekten uyum sağlayabileceğim birileri çıkana kadar.

İnanır mısın ilk okuduğumda ANKARADA çevresi olmayanların... diye algıladım. Yahu bu her yerde geçerli bir şey ama insan Ankara'da da yalnız kalmaz ki diye geçirmiştim içimden. Sonra sayfada gezerken Arkadaş çevresi olmayanların... ı fark edince gülümsedim :) Yazayım dedim. Emeğine sağlık :)

Etrafıma baktığımda çıkarcı insanların varlığını görüyorum ve ne zaman 'Niye ben böyleyim, biraz aktif ve sosyal olmalıyım.' dediğimde bu insanların varlığını hatırlıyorum. Hayatta en sevmediğim şeylerden biri kullanılmak veya işi düştüğünde hatırlanmak. Bakıyorum ki, bunları yaşamamak için biraz da yukarıda bahsedildiği gibi olmak lazım.

Yalnız insanlara olması gerekeni yapmıyorlarmış gibi bakıyorlar, yalnız yaşayanlara iyi kalpli olanlar "ayy yazııık" diyorlar (iyi oldukları için tabii ki) fakat ben de "yalnız" bir insan olarak böyle kalınca huzur buluyorum yani. Bu durum beni üzmüyor aksine sevindiriyor.

İnsanlar asagilik bir şeylerdir. Olmaması daha iyi ben alayini sildim askerden sonra rehberden. Bak yeminlen rehberimde 200 civarinda numara vardi 70 tanesi kız dı bide 50 tanesi falan. Yemin ederim. bak. ama askere gittiğimde yalnizdim hic birisi aramadi. Hepsini sildim.

İnsanin en iyi dostu yalnizligidir umuraama öyle seyleri

İş hayatında olmayışın verdiği birşeyler var fazlalıkla bu anlattığın durum içerisinde. Ben çalışıyorum, ama böyleyim. Bipolar bozukluk hastasıyım. İnsanları hiç sevmiyorum. Yaşadıklarım, başıma gelenler beni susmuş hale getirdi. Günde 10 cümle ancak kuruyorum. Zorunlu olmadıkça, konuşmayı bile istemiyorum. Hayat zor, diyecek birşey yok.

genelde hiç kimseyi arayasım gelmiyor. sevmekten korkuyorum çünkü sevgime ihanet edilmesini veya sevgime karşılık bulamamaktan korkarım. karşımdakini sıkmaktan korkarım.

Sitedekiler aynı ilde olanlar toplanin da yalnızlığınız dan kurtulursunuz. Bu arada çağ iletişim çağı olduğu için kimse dışarı çıkıp muhabbet etmek istemiyor eskiden hep makara geçerdik , şimdi herkes dert yakınıyor masada bence yalnızlığınız in kıymetini bilin

Kız olsam daha farkli olurdu sanki. Sen bunu (c) alinti yapmisin gibime geldi.