Fazla Merhamet, Merhamet Edilene İhanettir

Merhametsiz görünen hayali bir karakterin dilinden:

Fazla merhamet nasıl ihanet olabilir ki?

Merhametli insanlar da aldatabilir gibi saçma bir teoriyle tabi ki kimsenin karşısına çıkmayacağım...

Merhamet belki de yaratılan duyguların en mükemmellerinden bir tanesi. Çoğu insanın hayatını daha huzurlu kılan bir nimet. Bir ilaç gibi.

Sana sağlıkçı bir arkadaşımdan duyduğum bir bilgiyi vereyim:
-Tüm ilaçlar aslında zehirden yapılır. Bu yüzden bütün ilaçların fazlası toksik etki oluşturur. Ayrıca sağlıkla alakalı amblemlerde de yılan olmasının sebebi budur...

Bu çoğu insanın zaten bildiği bir şey değil mi? Ne diyorduk? Hah nimettir mehamet... Ama insanoğlu her nimette olduğu gibi bunda da dozu aşmanın bir yolunu bulup farkında olmadan etrafını ve kendini zehirlemeye başlamış. Başka bir arkadaşım var psikiyatride çalışıyor. Hastaların gerçek olmayan acılarına evdeyken ağlayan biri. Bir keresinde onu ziyarete gitmiştim. Sonuç beklediğim gibi değildi. Hastalara o kadar da iyi davranmıyordu...

Ama kötü de davranmıyordu. Tatlı sert...

-Neden böyle davranıyorsun insanlara? diye sordum.
Sigarasını yaktı. Bir nefes aldı...
-Çünkü öyle davranmak zorundayım. Onlara çok yumuşak davrandığım zaman hastalıklarını tetikliyorum. İyileşme süreçleri üzüyor. Taburcu olamıyorlar. Sevgi suistimal edilebilecek bir kavramdır. Çoğu zaman da edilir. dedi.

Bu bana içinde işaretler ve kınayeler barındıran bir hikayeyi hatırlattı.

Vakti zamanında bir krallık varmış. Bu krala çok sadık bir de asker. Bu asker kraliyet ailesini canından çok severmiş. Gel zaman git zaman iyice kraliyet ailesiyle vakit geçirmeye başlamış bu asker. Kralın oğullarından biri bu askere çok güveniyormuş. Çocuğu da askerle çok sıkı dostmuş.

Askerin en iyi dostu, yani kralın torunu biraz yaramaz bir tipmiş. Bir sürü kötü şeyler yapıyormuş. Asker de bu çocuğun yaptığı pislikleri sürekli temizliyormuş.

Çocuk ve asker bir gün başka bir yere seyahat için yola çıkmadan önce kralın oğlu askeri huzuruna çağırmış.

-Gittiğiniz yerde benim oğlumun sevdiği bir kız var. Ama kız hiç güvenilir değil. Onunla buluşmak isterse engelle. demiş.

-Baş üstüne! deyip huzurdan ayrılmış asker.

Çocuk, babasının askere böyle bir emir verdiğini anlayınca ağlamaya başlamış. Çocuğa oldukça bağlı olan ve onu çok seven asker merhametine yenik düşmüş ve çocuğun kızla görüşmesini sağlamış. Başka bir deyişle çocuğun babasına da ihanet etmiş. Merhametin ihanet kısmı bu değil tabi ki.

Asıl ihanet sonradan belli oluyor. Çocuk, askerin kendine duyduğu sevgiye güvenerek sürekli kötü işlere bulaşmış. Asker hem onu uyarmış hem de merhametinden dolayı çocuğun kirli işlerini sürekli gizlemiş. Tabi çocuk bu merhamet yüzünden artık kötü karakterli biri olmuş çıkmış. Askere ne mi olmuş? İhaneti ortaya çıkmış ve ülkeden kovulmuş.

İyi biten bir hikaye değil. Değil mi?

Askere kimse yardım edemez çünkü ilacın dozunu kaçırdı. Tıpkı kendisini sürekli aldatan bir erkeği sürekli affeden bir kız gibi... İnsanlar sevdiklerine fazla merhamet etmeyi bıraktıkları zaman sorumlu karakterler yetişecek.

"Biz fakirdik yapamadık, çocuğumuz yapsın." diyen ebeveynler. Çocuğunun her istediğini alan kişiler... En ufak sıkıntıda hayatlara müdahale edip durumu düzelten insanlar. İnsanları tembelliğe, acımasızlığa ve bencilliğe sürüklediklerini bilselerdi o davranışlarından hemen vazgeçerlerdi.

İşte fazla merhamet bu yüzden aslında merhamet edilene ihanettir."