Kalbinin Görünen Yüzü, Somut Hali İşte Orada Geliyor!

Ölüyorum yalnızlıktan. Kalbimin atışı bile canımı yakıyor. İçim hüzünle dolu, kopkoyu bir yalnızlık hakim. Bitmek bilmez bir dehlizdeyim sanki. İlerleyemiyorum bir milim bile. Kalbim delik deşik. Rotasızım, yolum çıkmaz sokağa girmiş sanki. Pusulam kayıp, haritam silinmiş, anahtarım denize düşmüş, zihnim boş bir hale gelmiş. İçime çeke çeke ağlıyorum.

Yapayalnızım, yine her zamanki gibi. Hüzün bulutları sardı etrafımı. İliklerime, hücrelerime kadar mutsuzum. Kalbimin feneri sönmüş gibi. Elinde bomboş şeker kabuğuyla kalakalmış çocuk misali hüsrana takılan, hayalleri yok eden gerçeklerle başbaşayım. Yumuşak huylu rüzgarları inadıyla mağlup eden karabasana tutuldum. Yok olup gidesim geliyor beni sıkan, yoran, canımdan bezdiren ne varsa. Ne haliniz varsa görün deyip, ceketimi alıp çıkmak geliyor içimden.

Oysa küçücük şeylerle bile mutlu olabilen narin yürekli bir insandım, beni ne hale getirdiler. Yaşamamın anlamı kalmamış gibi hissediyorum. Bitkinim, ikilemdeyim. Boş boş bakıyorum etrafa. Kalbimin ritmi bozuldu, atışı sukünetini yitirdi. Gözlerim etrafı hep karanlık görür oldu. Hep sevimsizlik, pespayelik, nahoşluk dolaşıyor çevremde. Ben de insanım haliyle, elimi eteğimi çekemedim kolay bir şekilde. Beni de kendi yanlarına çektiler. İliğime kadar sömürdüler, kanımı emdiler. Hayat enerjimi aldılar. Beni mutsuz kıldılar. Göz yaşımı assolist, gülücüğümü ise figüran yaptılar.

Geç oldu ama kurtardım kendimi, bilincimi, benliğimi. Acılarım galip geldi, daha fazla mutsuzların yemi olmak kanıma dokundu. Vurdum kendimi rıhtıma, ilerledim bacaklarım yoruluncaya, dizlerimde derman kalmayıncaya kadar. Şimdi yüreğime yakın gelen insanlarla, samimiyet kokan bir sohbetin başrolündeyim. İyi ki kendimi sorgulayıp, yaptığım yanlışlığın ayırdımına varıp, çıkmaz sokaktan benliğime en uygun olanı bulup, o yönde ilerlemişim. Mutluyum şimdi hem de çok.

Siz siz olun kimseye kendinizden fazla değer vermeyin. Zira hem egoları tavan yapar hem gereksiz yere perspektiflerini genişletmiş olursunuz. Bir de üstüne üstlük kendi doğrularını size empoze etmeye meyillilerse hiç uğraşmayın o tip insanlarla. Kendinizi değersiz hissedersiniz, imajınız zedelenir. Yüreğinize iyi gelen insanlar bulmalısınız. Ektiğiniz sevgi tohumlarını toplayıp rengarenk çiçek olarak açabilen insanlar ve her mevsim baharı hatırlatan, göremediğiniz zamanlarda yüreğinize sonbaharda ağaçların yaprağını dökmesi gibi bir kıvam veren, eksikliğini duyduğunuz insanlar olmalı hayatınızdakiler.

Farz edelim bir uçurum kenarından düşmek üzeresiniz . Yanınızda hiç korkmadan sırtınızı dayayabileceğiniz, elinizi bırakmayacağına inandığınız, gözü kapalı güvendiğiniz ve sizi aşağı itmeyecek kapasitede biri olmalı. Arkanızı döndüğünüz an hakkınızda atıp tutmayan, yanınızda ne söylüyorsa düşüncesini koruyan, hiç kıvırmaya yer vermeyen bir karaktere sahip olmalıdır. Hayatınızda öyle bir değeri olmalı ki geldiğinde gözleriniz parlamalı ve insanlar sizi bir bütün olarak algılamalıdır. Ayrı takıldığınızda "Eksik yarın nerde" diye latife yapmalıdırlar. Sonra kendi sordukları soruya yine kendileri cevap vermeliler: "Kalbinin görünen yüzü, somut hali işte orada geliyor!"