Ağlarken Bile Yalancıyım

Ağlamak asla zayıflık değildir!

Çok fazla güçlü kaldığımız için ağlama ihtiyacı duyarız. Duygularımızın boşalmasıdır ağlamak. kadın, erkek, çocuk hepimizin ağlamaya ihtiyacı var. Biraz sulugöz olmanın kimseye zararı yoktur herhalde.

Fakat sorun şu ki ben ağlarken yalancı hissediyorum, şüpheleniyorum kendimden.

Acaba gerçekten hissederek mi ağlıyorum? Yoksa ağlamak için zorluyor muyum kendimi?

Dört yıl içinde iki yakınımı kaybettim.

Biri amcamdı. Kendisini en fazla üç kez görmüşümdür. Öldüğünü duyduğumda hiçbirşey hissedemedim. Annem ağlama krizine girerken onu sakinleştiriyordum. Sakin ol anne dediğimde bana"Ben senin gibi soğukkanlı olamıyorum dedi" bu cümle hala dokunur bana.

Çünkü yolda ezilen köpek için iki saat ağlamış biriyim ben. Nasıl amcam öldüğünde ağlayamam. Hatırlarım moralimin bozuk olduğunu anlamaları için asık suratlı gezmiştim. Benim üzgün olmam,ağlamam gerekiyordu.

Bir damla göz yaşı akmıştı sadece. O bir damla akarken kendimden iğrendim. Yapmacık geldi o gözyaşı. Sanki gerçek değildi,içten değildi. Hala birşey hissetmiyorum çünkü hala bir yerde yaşadığına dair inancım var. Onu yeterince tanımadığım için sanki hala yaşadığı yerde gibi geliyor.

Ağlamak sıcaklıktır, üşüyorum ben.

Geçen Ekim ayında babaannemi kaybettim. Ağladım evet fakat yine birşeyler eksikti. Çünkü hala tam olarak onun yokluğunu hissedemiyorum. Ağlaman gerek diyorum kendi kendime. Biliyorum onu çok seviyordum ama neden ağlayamıyorum? Benim tonlarca göz yaşı dökmem gerek ama neden yapamıyorum?

Ben ağlarken bile yapmacık, yalancı hissediyorum. Ben içimden geldiğince ağlamak istiyorum. Bıktım artık.

Ağlamaktan çekinmeyin. Duyguları bastırmak çok zor. Benim için "GERÇEKTEN" ağlamak zor..

Sevgilerle...