Ihanet Sonrası Kadının Düşüncelerindeki Değişiklikler

Benim şu andaki durumum kafesinden yeni kurtulmuş bir kuş ile özdeş. Önce, yeniden ayaklarımın üzerinde durmanın tadını çıkarıyorum. Ardından da kana kana özgürlüğümü içmeye koyuluyorum.

Tek başınalık, ne güzel bir ayrıcalıkmış meğer...

Artık kendimi çok farklı hissediyorum. Belki yaşadıklarım oldu bunu tetikleyen, bilmiyorum. Ama bu durumdan mutsuz olduğumu söyleyemeyeceğim. Çünkü artık kırılmak, üzülmek yok hayatımda. Kendimi daha güçlü, daha yıkılmaz ve daha özgür hissediyorum. Hayatımdaki pürüzleri temizlemek meğer beni ne kadar rahatlatmış da farkında olamamışım bu kadar zaman.

Asıl değişim içimde. Artık sadece kendim olmak istiyorum.

Başkaları girmesin artık hayatıma. Sadece ben olayım. Bir tek kendimi düşünebileyim. Gereksiz konuşmalardan, yeni kişilerden elimden geldiğince uzak durmaya çalışacağım. Ailem, kuzenlerim, arkadaşlarim yeter bana. Başka bir kişiye ne gerek var ki? Gereksiz her insan, yanında daha fazla sorun getirir.

Şimdi bakıyorum da gün geçtikçe olgunlaşmaya başladığımı farkediyorum. Ve bunu anlamamda en büyük yardımcım, yine geçmişimin yükleri oldu. Bir ay önceki düşüncelerim ile şimdiki düşüncelerim arasında uçurumlar var. Ve bu "ben" daha mantıklı düşünüyor. Eski ben konuşacak, onu dinleyecek, anlayacak, yorum yapıp akıl verecek biricik sevgilisi olmadan asla yapamayacağına inanıyordu. Şimdi ise asıl olanın kendin ayakta durmak. Kimseye bağlı olmadan yaşamak olduğuna inanıyor. Çünkü inandıkça güvenin azalır. Güvenin azalırsa da kırılır, parçalanır, tuz buz olursun. Cem Adrian'ın da dediği gibi "Inanmak bir yol" ve ben o yolda artık yürümeyeceğim.

Gerçekten özgürlük kadar güzel bir şey yok. Bir kuş kadar özgür olmak varken, aşkın kafesinde yaşamaya ne gerek var ki?

Okuduğunuz için teşekkürler.