Bu Halde mi? Evet, Bu Halde!

Benim sosyal fobim var. Köşedeki markete bile giderken zorlanıyorum. Hal böyle olunca da ailem şehir dışında üniversite okuma isteğimi ydırgıyor tabii. "Sen böyleyken nasıl üniversite okuyabilirsin? Nasıl yapabilirsin? Koca koca insanlar bile yapamıyor ailesinden uzakta tek başına... Bak murat dayına, adam kaç yaşında, o Erzincan'ı kazandı, gitti, yapabildi mi? Ağlarak geri döndü ağlayarak... Sen nasıl becereksin nasıl alışacaksın? Her şeyden önce, biz izin verecek miyiz acaba?" "Bekle bekle gidersin...

Gittiğim işlerde bile tutunamıyorum tabii bu illet yüzünden. Hiç arkadaşım yok. En son markete gitmek için dışarı çıkmıştım bir yıldan fazla oldu sanırım :=)
Onların açısından düşününce anlıyorum... Evden bile çıkmayan insan nasıl şehir dışında üniversite okur telefon ederken bile tedirgin oluyor sonuçta...

Nasıl olur bu halde?

Ama ben de ancak bu halde olacağına inanıyorum.
Bu sefer de olmazsa, bu da gol olmazsa hiç olmaz gibime geliyor... Üniversiteyi farklı şehirde okursam özgürlüğüme varacağım gibi geliyor. Sudan çıkmış balık gibi olacağım ama mücadele etmeyi, hayata karışmayı ancak bu şekilde becerebilirim gibime geliyor...
Üniversiteyi de burada, böyle, bu şekilde geçirirsem hep aynı kalacak gibi geliyor çok korkuyorum. Böyle de olmazsa sittin sene olmaz gibi....

Nasıl anlatayım bilmiyorum...

Hayata karışmakta bocalayan bir insan var. Peki çözüm ne? Karışmasını engellemek mi? Çözüm insanlarla iletişim kurmayı pek beceremiyor diye onu insanlardan uzak tutmak, dolmuşla bir yerden bir yere gidemiyor diye tek başına sokağa çıkmasına engel olmak mı? oturduğumuz sitenin çıkışında 50 m kadar uzakta bir büfe var. oraya ekmek almaya bile göndermiyorlar beni ve ben 19 yaşıma bastım geçtiğimiz yıl... hayata karışmakta zorlanıyorsanız bunun çözümü hayata karışmamak olamaz. bu yüzden okulum bile aksadı. Açık öğretim lisesine kaydoldum. çözüm, tek başıma bazı şeyleri yaparken zorlanıyorum diye tek başıma bir şey yapmama engel olmaları mı?

Böyle devam etsin istiyorlar... Girdiğim işlerde zorlanıyorum diye bir daha işe girmeyim istiyorlar. Bir daha denemeyim, tek başıma seyahat edemiyorsam asla etmeyim istiyorlar ve bunu da söylüyorlar. tamam onlar benim ailem ve başıma kötü bir şey gelsin istemiyorlar. kötü niyetle düşünmüyorlar ama farkında olmadan kötü düşünüyorlar... Bir işte başarısız olunca başka bir işe girmeme asla yardımcı olmuyorlar. sen direkt evlen diyorlar. (ki böyle bir insan evlenemez bile. çünkü daha arkadaş bile edinemiyor, nasıl sevgili bulsun?) Ben de vasıfsız genç biri olarak bulamıyorum tabii iş...

Beni anlamıyorlar... Siz hiç böyle oldunuz mu? Yıllarca arkadaşsız kaldınız mı? Kazık kadar olduğunuz halde birilerine bağımlı kaldınız mı? Dışarıda önemli bir işiniz olduğunuzda o bağımlı olduğunuz kişinin keyfini beklediniz mi? Ondan rica lütfen, yalvar yakar istediniz mi canı istesin de gidelim halledelim diye... Sevgili sizin için hayal oldu mu, çok fırsatlar kaçırdınız mı, küçük bir bebek gibi köşedeki markete bile tek gidemediğiniz oldu mu sahi? Ben böyle yıllarca daha geçirmek istemiyorum. çok zor. Okulda mecbur kalmadıkça yerimden bile kalkmadığınız, insanların yangın çıkacak oturduğun yerde diye dalga geçtiği, aile dışındaki ortamalarda hatta ailenizle evinizde otururken yanınza tek bir başka biri, bir akraba bile geldiğinde, hiçbir şey yapmadığınız ve hiç kimseyle konuşmadığınız ve böyle yıllarınızı geçirdiğiniz oldu mu? Ne kadar zor ve hafif gibi görünen fakat ne kadar acı verici olduğunu biliyor musunuz?

Telefon etmek için dakikalarca güç topladığımızı biliyor musunuz biz sosyal fobiklerin?

Sizin için herhangi bir şeyi yapmak için her zaman böyle var olan bütün gücümüzü topladığımızı? Siz millete telefon şakaları yaparken, öylesine birilerini ararken bizim zorunlu olunca bile bunu çok zor yaptığımızı... aylarınız çöpe gitti mi? Aylarınızı bir şey yapmak isteyip de yapmadan bir şeyler söylemek isteyip de söylemeden aylarınızı yalnız ama öyle lafta değil yapayalnız. Yazmayı ve işaret dilini bilmeyen bir konuşma engelli gibi hiçbir şekilde iletişim kuramadan, çok isteyeren ama yapmadan, yapamadan... geçirdiniz mi? ömrünüzü böyle tükettiniz mi? Çocukluğunuz, ergenliğiniz böyle geçip gitti mi?

Ben bu bağlılıktan kurtulmak istiyorum. ben normal bir birey olarak toplumda yer edinebilmek istiyorum. Ben sokakta gördüğünüz o sıradan insanlar gibi olmak istiyorum. Hayata karışabilmek istiyorum. Şurada parka gidip bankta oturmak istiyorum. yıllardır, evden çıkmıyorum ben mecbur kalmadıkça ben arkadaşım olsun istiyorum... Samimi olduğum birileri olsun istiyorum. sorsan yalnızlık iyidir derler. Bu kadarı çıldırtıcı! ben normal bir insan haline gelmek istiyorum, delirmek istemiyorum.

Söylesen özgür kız olmak istiyorsun diye dalga geçerler ben normal olmak istiyorum sadece ve bu kesinlikle normal olan değil... Sadece saatlerinizi hiç durmadan bütün bir gününüzü hiçbir şey yapmadan kimseyle konuşmadan öyle oturarak yalnız geçirdiğinizi düşünün... Hani o başta dediğim var ya, he he yaparsın, biz izin verecez sanki, he h e gidersin... İşte bu tepkiye neden olan acizlikten, güçsüzlükten kurtulmak istiyorum.

Şurada olmak istiyorum... Hayat ekran karşısında değil, sokaklarda... Ve sanırım böyle yapacağım. cesaretli olup adım atacağım. bu yıl Allah'ın izniyle inşallah neye puanım yeterse yetsin örgün eğitimde, yazacağım ve kazanırsam gideceğim... İkinci öğretimde okuyup çalışıp yurtta kalırım gerekirse. bu böyle gitmez böyle ancak ömür gider biter...