Gölgeye Gizlenmek

Her zaman sert, dominant, bencil ve hatta duygusuz biri olarak kayda geçtim.

İnsanları anlamıyorum, neden? Neden duygularımı sizinle paylasayım?

Geçici gereksiz tavsiyler için mi, içimi dökmem için mi?

Ailem sanki erkek çocuk muşum gibi davrandı bana. Erkek olmak gurur vericiydi göZümde hep. Saçlarım hep kısaydı, lisede bile. Erkek gibisin demeleri belki de büyük bir övgü idi.

Çünkü ailem erkek çocuklarını sever ve değer verirdi.

Annem sadece bir anneydi benim için. Sarılıp öptüğümü, anneciğim dediğimi hiç hatırlamıyorum. O erkek evlatlarını daha çok severdi...

Belki de diyorum, kendimi kendime gizlemem bu yüzden.

Duygularımı anlatamıyorum. Diyorum ki anlat, rahatla ama yapamıyorum.ben konuşsam dudaklarım izin vermiyor. Hassas olduğum konuları en yakınımdakier ailem ve en yakın dostum deşiyor.

Düşünebiliyor musunuz, bir an...

Ne kızına erkek olmayı övüyor. Erkek evladın yaşlanınca ona bakacağını, soyu erkeğin devam ettirdiğini anlatıyor. Ve diyor ki asla oğlum gibi olamayacaksın.

Sonra duşa girip ağlamaktan başınız ağrıyor.

Yakın arkadaşınız, istenmeyen evlat olarak doğduğunuzu biraz biliyor. O da laf arasında şaka ile anlattığınız kadarıyla.

Ve şaka yoluyla bunu sürekli yüzünüze vuruyor, neden böyle yapıyor inanın bilmiyorum.

6 gün önce doğum günümdü, ailem de içten bir şekilde kutlayan tek kişi babamdı.

Yakın arkadaşım dediğim şahıs haricinde yalnızca bir kişi doğum günümü kutladı.

İşte ben her zaman kendimi değersiz hissettim, bu yüzden bir o kadar da güçlü göründüm.

Yıkılmayacak, alınmayacak ya da umursamayacak gibi.

İçimdeki çocuğu sadece ben sevdim, ben dinledim, göz yaşlarını sadece ben sildim.

Çünkü ben hiç sevilmedim.