Kimsenin Görmediği Halimiz: Maskesi̇z Bi̇z

Hadi başlayalım isterseniz 🪁

Yalnızken nasıl bir insana dönüşüyoruz?

Kalabalıkta başka, yalnızken bambaşka bir insana dönüşüyoruz. Kimse görmezken ağlayan da var, kendi kendine konuşan da, saatlerce duvara bakıp dalan da… Ben de hep şunu merak ediyorum: “Acaba herkes yalnızken benim kadar değişiyor mu?” Çünkü yalnız kaldığımda, bana öğretilen “ben” kayboluyor, gerçek ben ortaya çıkıyor gibi hissediyorum.

Yalnızken sahiden daha “çirkin” ama daha “gerçek” miyiz?

Kimse yokken üstümü başımı umursamıyorum, saçım dağınık, suratımdaki ifade darmadağın, ama kendimi en rahat o zaman hissediyorum. Dışarıda “ toplu duruş” zorunluluğu var, evde ise “dağılmış ben” özgürlüğü. Bazen düşünüyorum, belki de en sevdiğim halim; kimsenin beğenmek zorunda olmadığı, sadece benimle idare eden halim.

Kafamızın içindeki ses, yalnızken daha mı acımasız?

Yalnız kaldığımda en çok susturamadığım şey, kendi düşüncelerim oluyor. “Şunu niye böyle söyledin, bunu niye yapmadın, başka biri olsaydın daha mı mutlu olurdun?” gibi bitmeyen sorular dönüyor. Ama aynı zamanda en dürüst cevapları da o an veriyorum kendime. Belki de yalnızken, kimseye söyleyemediğimiz gerçeklerimizi kendimize fısıldıyoruz.

Kimsenin bilmediği küçük ritüellerimiz

Hepimizin kimseyle paylaşmadığı minik alışkanlıkları var bence. Mesela saçma şarkılara eşlik etmek, aynaya bakıp kendiyle konuşmak, telefonu eline alıp kimseye yazmadan geri bırakmak… Bunlar dışardan bakınca anlamsız geliyor ama bizi biz yapan o minicik ayrıntılar. Kimse bilmiyor ama biz, yalnızken en çok o “tuhaf yanlarımızla” var oluyoruz.

Ve son olarak..

Bazen düşünüyorum, bir gün herkes yalnızkenki halini 5 dakika göstermek zorunda kalsa, dünyada hiçbir maske kalır mıydı? Belki de en gerçek halimizle kimseyi tanımıyoruz. Peki sen yalnızken nasıl bir insana dönüşüyorsun, kimsenin bilmediği “sen” nasıl biri?

#kişilik &karakter#