Eyvah Sessize Alındım: Sesimi Duyan Var mı?

Bize çağ atlatan değil, çağ "patlatan" bir nesil yetişiyor inceden inceden. Huyu suyu değişik, hali tavrı tanımsız. Bir tek dertleri var, o da seslerini duyurmak.

Bundandır ki sosyal mecralarda kimin eli kimin cebinde sesler duyar olduk. Hani şöyle Twitter'da fiyakalı bir cümlecik okuyup sahibini merak ediyorsun ya... Etme çünkü öcülü profil çıkacağını garanti edebilirim.

Peki neden bu kadar çok seslilik, her şeye "beynim yoksa da fikrim olmak zorunda"cılık?

Sessize alınmaktan çok korkuyoruz da ondan. Birilerinin bizi, düşüncelerimizi, hislerimizi, yaşadıklarımızı önemsemesi için deliriyoruz. Bir kuyuya taş atıp kırk kurbağa ürkütmek, ses çıkarmak istiyoruz. Çağ patlatan neslin çocuklarıyız, başka türlüsü öğretildi mi ki?

Zaten yalnızız, bir de gürültü yapamazsak?

Öyle bir dönem ki, yalnızlık farkında olmadan "new normal"imiz olmuş. Maske, mesafe, hijyen derken steril mikroplar olarak hayatımızı sürdüren, sosyal medyadan ona buna salça olmaya hazır askerlere dönüştük. Zaten iliklerimize kadar yalnızız, lime lime yalnızız bak en hafif tabiriyle. Bir de gürültü çıkaramazsak, sosyal medyadaki asil şehzadeler de bizi görmezden gelirse nice olur halimiz...

Mucize gerek bize, gidecek bir başka düş
Bir düş ki korkmamış zamanın karşısında
Ve bir çağ gerek bize, ve bir çağ bundan özgür

Ne güzel söylemiş Tuna Kiremitçi...

Bir çağ gerek bize, bir çağ bundan özgür... Dinimiz amin 🤲

Öyle hiçbir şey puf diye peri masalına dönüşmeyecek öyle ya... Öz güvenlerimizin Instagram'ın gösterişinden başka bir şeye büründüğü, sesimizin Twitter'dakinden daha gür ve haklı çıktığı, tutarlı ve akılcı bir öykü gerek bize. Sessize alınmanın hala sevdiğinden ses seda alamamak, ayrı düşmek kadar masum olduğu bir öykü gerek.