Ezilmişliğin Hissiyatını Derinliklerinde Hissetmeyen İnsanlar!

Ezilip bunun farkında olmayan insanlardan bahsediyorum. Kendinden kaçmayı başarabilen, Her türlü insanı çabucak dinlemeden yargılayan, eziklik psikolojisinin en bol gözüken semptomlarından biri sanırım. Bir insan neden ezildiğinin farkında olmaz? Bu kişiliğinin uysal oluşundan mı, yoksa adapte sürecinin şekil değiştiriciliğinden mi... Peki bu insanları biz nasıl farkedebiliriz, ya da aşağıdaki başlıklara hasıl olan her bireyin gerçekten böyle olduğu doğru mudur?

1)Her önüne gelene minnet eden insanlar

Aslında merhametle ile minnet arasında inci bir çizgi vardır. Merhamet göstermediğinize minnet eylemezsiniz. Lakin benim söylemim çok farklı yönde, yalakalık tarzında yapılan minnettarlıktan bahsediyorum ve bunun sıkça dile gelmesini.

2)Sorumluluklarından kaçan insan

İnsanların sorumluluklardan kaçmak için kendi kendine uydurduğu, vicdanına kabul ettirdiği veya ettirmeye çalıştığı şeylerin tümüdür. Sorumluluktan kaçan insan özgüvensizdir, yani özgüvensiz oluşları onları sorumluluk alma yolunda baskı yapmaz.

3)Yinelenmeyen başarılarıyla övünen insanlar

Geçmiçte yaşadığı başarıyı/başarıları sürekli dile getirirler ve yeni bir başarı için çaba göstermezler. Haliyle kazandıkları başarıları her ortamda sıkılmadan sıkarak söylerler.

4)İnsanlara bağımlı olanlar

"Ben sensiz ne yaparım".. diye başlayan bir cümle ne kadar itici geldi dimi? Kimse kimseye can suyu değildir. Hayat duraklarıyla ve o her durağın ayrı ayrı hissiyatlarıyla güzeldir. Mutluluğunuzun sırrı hüzünlerinizde, hüzünlerinizin sırrı mutluluklarınızda gizlidir.

5)Kendisiyle barışık olmayan insanlar

Böyle insanlar kendi güçlerinin farkında olamazlar. Hep boyun bükme derdinde olurlar; kendi gücünün farkında olan insan her koşulda kendisiyle daha barışık olur. Hata yaparlarlarsa kendilerini suçlamak yerine sakince hatanın kaynağını bulup tekrarının oluşumunu engellerler.